Ονειρεύομαι μια επιστημονοκεντρική κυβέρνηση

Έως πότε οι επιστήμονες θα μένουν πολιτικά άπραγοι;

Έως πότε οι επιστήμονες, οι πραγματικοί επιστήμονες, τα άτομα που υποστηρίζουν την εξακριβωμένη και τεκμηριωμένη γνώση, θα μένουν ανενεργά όσον αφορά τα τι μέλλει γενέσθαι; Έως πότε θα εμπιστευόμαστε τους οικονομολόγους - δεν αναφέρω καν τους πολιτικούς, άλλωστε οι τράπεζες κάνουν κουμάντο - στην λήψη αποφάσεων;

Ντρέπομαι αρκετά για τον τρόπο με τον οποίο έχουν καταλήξει να λειτουργούν οι επιστήμονες. Κάποτε οι επιστήμες ήταν η μέθοδος μέσω της οποίας ανακαλύπταμε τους νόμους του σύμπαντος ώστε να κάνουμε την ζωή μας πιο εύκολη. Έτσι γεννήθηκαν, από ανάγκη. Και μέσω αυτών, πολλές από τις ανθρώπινες προκαταλήψεις γύρω από τον τρόπο που λειτουργεί το σύμπαν έχουν αμφισβητηθεί και επανακαθοριστεί, και τα αποτελέσματα τους τέθηκαν στην διάθεση της ανθρωπότητας. Οι επιστήμες δεν λειτουργούν πια έτσι, ή πιο σωστά σαμποτάρονται από την οικονομία.

Ποιος νομίζετε είναι υπεύθυνος για την ανακάλυψη βασικά, των πάντων;
Σκεφτείτε το DNA, τα κύτταρα, τους γαλαξίες, τα φρούτα, τα λάπτοπ, τον κλιματισμό....
Σκεφθείτε τα αυτοκίνητα, το φαγητό, τα σπίτια, την πανίδα, την χλωρίδα....
Σκεφτείτε τα άτομα, τα μέρη του σώματος, το κλίμα, όλα τα ρούχα που φοράμε...
Και συνειδητοποιείστε ότι τα πάντα ορίζονται, ή δημιουργούνται από την επιστήμη.
Η επιστήμη είναι το καλύτερο εργαλείο που επινοήθηκε ποτέ για την κατανόηση του πώς λειτουργεί ο κόσμος.

Η επιστήμη είναι πολλά πράγματα.

Ας μην ξεχνάμε πως η επιστήμη είναι ένα εργαλείο. Είναι π.χ. ένα μαχαίρι. Με το μαχαίρι μπορείς να κόψεις φρούτα για να φας, μπορείς όμως και να σκοτώσεις τον συνάνθρωπο σου...
Για αυτό λοιπόν, φοβάμαι όταν η επιστήμη τίθεται στην διάθεση της εκάστοτε οικονομικής κυβέρνησης και όχι στην διάθεση της ανθρωπότητας καθεαυτής.
Κάποιοι ισχυρίζονται πως οι πολιτικοί θα πρέπει να κάνουν μια προσπάθεια να καταλάβουν πώς λειτουργεί η επιστήμη αντί να απορρίπτουν τα πορίσματα της ως απλές γνώμες.
Για μένα, η λύση είναι να γίνει η ίδια η επιστήμη κυβέρνηση και να πάρουν οι πολιτικοί τον δρόμο τους. Άλλωστε μόνιμα αποτυχαίνουν...

Μεταφέροντας λόγια του Στάμου Παπαστάμου (Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Ψυχολογίας): "...η επιστήμη δεν μπορεί να είναι ιδεολογικά ανενεργός. Ουδεπότε υπήρξε, ούτε μπορεί άλλωστε να καταστεί ανενεργός ιδεολογικά. Σε οποιαδήποτε μορφή της (όσο <<σκληρή>> και αν είναι αυτή, όπως η βιολογία, για παράδειγμα) η επιστήμη παράγει ιδεολογία, είναι ιδεολογία και το καλύτερο στο οποίο μπορεί να ελπίζει είναι να θέσει τις επστημολογικές προϋποθέσεις ωστε να κατορθώσει κάποτε να μελετήσει την ιδεολογία που η ίδια παράγει και αναπαράγει..."
Όσο να ναι, ανησυχώ. Πιο πολύς κόσμος γνωρίζει τον Παντελίδη παρά τον Στάμο Παπαστάμου...


Πόσος χρόνος θα χρειασθεί μέχρι αυτοί, τα άτομα που -θεωρητικά- αμφισβητούν κάθε ιδέα μέχρι να αποδειχθεί, θα ανέχονται να καθοδηγούν τις επιστημονικές εξελίξεις και εφαρμογές η παγκόσμια οικονομία, οι επιχειρήσεις και οι πατέντες, ιδέες δηλαδή που είναι καθαρά ιδεατές, μη αποδεδειγμένες παρότι νομικά και θεσμικά κατοχυρωμένες; Πότε θα αμφισβητήσουν οι επιστήμονες τις κοινωνικές δομές αντί να μένουν στον ρόλο του παρατηρητή;

Για εμάς πρόκειται γαμώτο. Για το μέλλον μας...

Οι ανθρώπινοι νόμοι μπορεί να αλλάξουν, μπορεί ακόμα και να καταργηθούν, οι νόμοι του σύμπαντος όμως είναι σταθεροί και δεν αλλάζουν.

Παρακαλώ, κάντε μια σύγκριση.

Εαν κάθε ίχνος θρησκείας ή κάθε πολιτικού καθεστώτος εξαφανιζόταν και δεν μεταφερόταν τίποτα στις επόμενες γενεές, δεν θα δημιουργούταν ποτέ ξανά το ίδιο. Εαν όλη η επιστήμη εξαφανιζόταν, ακόμα θα ίσχυε και κάποιοι θα έβρισκαν τον τρόπο να την ανακαλύψουν πάλι.
Το σύμπαν είναι ο μόνος δικτάτορας. Τολμήστε να αμφισβητήσετε την βαρύτητα...
Η επιστήμη πρώτα παρατηρεί όσο περισσότερα δεδομένα έχει στην διάθεση της και μετά βγάζει συμπεράσματα.
Κάθε άλλο σύστημα ιδεών θεωρείται αυταπόδεικτο και αγνοεί όσα δεδομένα το αντικρούουν. Αυτή είναι και η θανάσιμη αδυναμία τους.
Η επιστήμη είναι η ιδεολογία που είναι μόνιμα όσο πιο κοντά στην πραγματικότητα μπορεί να είναι, επειδή δεν φιλτράρει τα δεδομένα που δεν "της κάνουν".
Η επιστήμη, ακόμα και με τόνους δεδομένα, αμφισβητεί. Αμφισβητεί ακόμα και τις δικές της ιδέες. Ποιοί άλλοι εκτός απο τους επιστήμονες έχουν τις μπάλες να κάνουν κάτι τέτοιο;
Όλες οι υπόλοιπες λογικές, ακόμα και χωρίς δεδομένα, πιστεύουν τυφλά στο δόγμα τους.
Οι επιστήμονες δεν είναι ξερόλες, μόνιμα μαθαίνουν, μόνιμα γίνονται καλύτεροι.

Τα δόγματα είχαν την ευκαιρία τους να κυριαρχήσουν στον κόσμο. Στον Μεσαίωνα! 1000 χρόνια κράτησε!

Αναρωτιέμαι, διάβρωσε άραγε τους επιστήμονες η καριέρα; Αν ναι, φοβάμαι πάρα πολύ για το μέλλον της ανθρωπότητας...

Read More

3 Ψευδαισθήσεις

Υπάρχουν τρείς ψευδαισθήσεις στο παιχνίδι του καπιταλισμού:

1) Η ψευδαίσθηση πως μπορείς να κερδίσεις,
2) Η ψευδαίσθηση πως μπορείς να φέρεις ισοπαλία,
3) Η ψευδαίσθηση πως μπορείς να φύγεις απο το παιχνίδι.

Ο ίδιος ο καπιταλισμός έιναι βασισμένος στην ψευδαίσθηση πως μπορείς να κερδίσεις.
Ο σοσιαλισμός ειναι βασισμένος στην ψευδαίσθηση πως μπορείς να φέρεις ισοπαλία.
Ο μυστικισμός είναι βασισμένος στην ψευδαίσθηση πως μπορείς να φύγεις απο το παιχνίδι.

Την λύση πιστεύω την ξέρετε ήδη.  Αλλάξτε παιχνίδι.

Read More

Ισοκράτης

Υπάρχει ένα γνωμικό που έτυχε να δω εντός αστυνομικού τμήματος (χωρίς να εννοώ τίποτα), που επίσης, τον Δεκέμβριο του 2008, την Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου δημοσιεύτηκε απο τον Ελεύθερο Τύπο (εξώφυλλο), έχει βρεθεί σε ορθόδοξο χριστιανικό blog, (καλά στο τμήμα, καλά σε εφημερίδα, καλά στο ίντερνετ γενικότερα, μα που στο καλό κολλάει ο Ισοκράτης στον χριστιανισμό;) και γενικά είναι "διάσημο" γνωμικό και αποδίδεται στον Ισοκράτη: 

«Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία».

Θεωρητικά είναι από τον Αρεοπαγιτικό, μια "παιδική σούμα" αν θέλετε των παραγράφων 18-22. Ακολουθεί το κείμενο στα νέα ελληνικά: (Υπάρχουν διάφορες αποδόσεις, διάλεξα αυτήν που μου έδινε την δυνατότητα του copy-paste. ;)

18. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να επαινούμε ή να ευνοούμε αυτό το πολίτευμα που έγινε αιτία τόσων και τόσων συμφορών ως τώρα και που ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να πηγαίνει προς το χειρότερο; Και γιατί τάχα δεν πρέπει να φοβούμεθα ότι με τον κατήφορο που επήρε θα καταντήσουμε στα τελευταία σε κατάσταση περισσότερο άθλια από την εποχή εκείνη; 19. Και για να δώσετε την προτίμησή σας και την κρίση σας για το θέμα που συζητούμε, όχι αφού ακούσετε περιληπτικά γι' αυτό, αλλ' αφού το κατανοήσετε βαθιά, είναι ανάγκη σεις από το ένα μέρος να συγκεντρώσετε όλη σας την προσοχή σ' αυτά που εγώ αναπτύσσω, κι' εγώ από το άλλο να προσπαθήσω να τελειώσω την ανάπτυξη του θέματος αυτού με κάθε δυνατή συντομία.

20. Εκείνοι λοιπόν που είχαν τη διοίκηση της πολιτείας κατά την παλαιότερη εποχή, εγκατέστησαν πολίτευμα που δεν είχε μόνον όνομα προσφιλέστατο σ' όλους και γλυκύτατο, ενώ στην πραγματικότητα δεν έδινε την εντύπωση αυτή στους πολιτευομένους και δεν προετοίμαζε τους πολίτας ώστε να θεωρούν την ακολασία δημοκρατία, την παρανομία ελευθερία, την αθυροστομία ισότητα δικαιωμάτων, ούτε τέλος την εξουσία να κάνουν όλα αυτά ευδαιμονία, αλλά πολίτευμα που παρέδιδε στο μίσος και στην τιμωρία τους ανθρώπους αυτού του είδους και που κατώρθωσε με τον τρόπο αυτό να κάμη όλους τους πολίτας καλύτερους και φρονιμώτερους.

21. Εξαιρετική μάλιστα συμβολή για την καλή διοίκηση της πολιτείας παρείχε το γεγονός ότι, επειδή υπάρχει η δοξασία ότι υπάρχουν δύο είδη ισότητος και ότι η μία απονέμει σ' όλους τα ίδια δικαιώματα και η άλλη ό,τι πρέπει στον καθένα, δεν αγνοούσαν τη χρησιμώτερη, αλλ' εκείνην που έδινε τα ίδια δικαιώματα και στους ηθικούς ανθρώπους και στους πονηρούς, την απεδοκίμαζαν, γιατί την εθεωρούσαν άδικη,
22. ενώ εκείνην που παρείχε δικαιώματα ανάλογα με την αξία του καθενός και ετιμωρούσε πάλι αναλόγως των περιστάσεων, την προτιμούσαν και σύμφωνα μ' αυτήν ερρύθμιζαν τη διοίκηση της πολιτείας, και δεν εξέλεγαν τους άρχοντας απ' όλους τους πολίτας ανεξαιρέτως, αλλά για κάθε αξίωμα προέκριναν τον καλύτερο και τον ικανώτερο, γιατί ενόμιζαν ότι και οι άλλοι πολίται θα είναι όμοιοι μ' εκείνους που αναλαμβάνουν υπεύθυνα τη διοίκηση των πολιτικών πραγμάτων.
Πηγή: http://www.greek-language.gr

Ιδού το βιβλίο σε πιντιεφ: 03_3_Isokrates_Aeropagitikos.pdf σελίδα 337, σε άλλη απόδοση απο την παραπάνω.)

(Σημείωσεις όσον αφορά το γνωμικό: Λέγεται, χωρίς να μπόρεσα ποτέ να το διασταυρώσω προσωπικά, πως την Κυριακή 13 Δεκεμβρίου, χωρίς να σημειώνεται η χρονιά - πάντως το 2008 στις 13 Δεκεμβρίου ήταν Σάββατο (χαχα) - δημοσιεύτηκε και από την εφημερίδα Αυγή. Δεν ξέρω αν ισχύει. Πάντως όσο και να αγαπώ την αντιπληροφόρηση, μισώ την παραπληροφόρηση, οπότε απλά σας δίνω ότι δεδομένα έχω στα χέρια μου και τα συμπεράσματα δικά σας.

Επίσης, στο "ορθόδοξο χριστιανικό blog" που έλεγα, άφησα ένα - επίτηδες - ανώνυμο μήνυμα στο σχόλιο ενός -υποθέτω- καλού χριστιανού. "Δεν διαφωνω αγαπητέ. Σίγουρα η δημοκρατία έχει χάσει το νόημα της. Άλλωστε η δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού. Πάντως άμα μπορείτε, καλό θα ήταν να με ενημερώσετε και εμένα πότε και που στο καλό το είπε αυτό ο Ισοκράτης. Δεν το έχω βρεί πουθενά. Το ψάχνω. Πραγματικά, θα ήταν τεράστια χαρά μου αν κάποιος με ενημέρωνε απο πού είναι αυτό το γνωμικό." Έλαγα και να ρώταγα τι σχέση έχει ο Ισοκράτης με την ορθοδοξία αλλα μιας και τα σχόλια του blog περνάνε απο τον έλεγχο του συντάκτη... καταλαβαίνετε. Οι χριστιανοί - όπως και όλα τα δόγματα - θα σου επιτρέψουν να μιλήσεις μόνο αν συμφωνείς μαζί τους. Λέτε να πάρω ποτέ απάντηση; )

Το συγγεκριμμένο γνωμικό επίσης θεωρείται πως μεταφέρθηκε απο τον Παναθηναικό του ιδίου: 

Νεοελληνική απόδοση:

Εγκατέστησαν δηλαδή το είδος εκείνο της δημοκρατίας, όχι αυτό που δεν έχει καθωρισμένη πολιτική, και που θεωρεί ότι η ακολασία είναι ελευθερία, και το δικαίωμα να κάνη ό,τι θέλει ο καθένας, ευτυχία, παρά το πολίτευμα εκείνο που αυτά τα πράγματα τα κατακρίνει, και όπου κυβερνούν οι άριστοι· τον τύπο αυτόν του πολιτεύματος που είναι χρησιμώτατος, οι πολλοί τον συγκαταλέγουν εις τα πολιτεύματα που έχουν βάσιν την περιουσία, όχι από αμάθεια, πως δεν το ξέρουν, παρά διότι ποτέ ως τώρα αυτοί δεν ενδιαφέρθηκαν για παρόμοια ζητήματα.

Πηγή: http://www.greek-language.gr

Πάντως νομίζω οτι μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα ασφαλές συμπέρασμα όσον αφορά τον Ισοκράτη. Δεν είπε τίποτα σχετικά με την αναρχία, τουλάχιστον όχι στο συγκεκριμένο γνωμικό που επίσης δεν είπε ποτέ.


 
Για να την σπάσω σε κάποιους ονόματαδενλέμευπολήψειςδενθίγουμε παραθέτω και την original παράγραφο 50 του Πανηγυρικού, μιας και είχε παίξει μια τρολιά σχετικά με αυτήν:

"Τοσούτον δ' απολέλοιπεν η πόλις ημών περί το φρονείν και λέγειν τους άλλους ανθρώπους, ώσθ' οι ταύτης μαθηταί των άλλων διδάσκαλοι γεγόνασιν, και το των Ελλήνων όνομα πεποίηκεν μηκέτι του γένους, αλλά της διανοίας δοκείν είναι, και μάλλον Έλληνας* καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας".

Μτφρ: "Σε τόσο μεγάλο βαθμό η πόλη μας έχει ξεπεράσει τους άλλους ανθρώπους στο πνεύμα και το λόγο, ώστε οι μαθητές αυτής έχουν γίνει δάσκαλοι των άλλων, και το όνομα των Ελλήνων έφτασε να δηλώνει όχι το γένος, αλλά τη διανόηση, τόσο που να καλούνται Έλληνες μάλλον αυτοί που μετέχουν στη δική μας παιδεία, παρά αυτοί που έχουν (απλώς) κοινή καταγωγή".
 

*"Έλληνας"(αιτ.) είναι το ορθό και όχι "Έλληνες" που εσφαλμένα αναγράφεται σε όλες τις ιστοσελίδες που είδα.

Είναι προφανές ότι ο Ισοκράτης μιλάει για την πόλη του, την Αθηναϊκή πολιτεία και όχι για το Ελληνικό έθνος. Θεωρώ επίσης σαφές ότι πρόθεσή του είναι να δείξει ότι αυτοί που δικαιούνται να χαρακτηρίζονται περισσότερο από κάθε άλλο Έλληνες είναι οι Αθηναίοι. Και ούτε λίγο ούτε πολύ, ταυτίζει την ελληνικότητα με την αθηναϊκή (αττική) παιδεία. Να το πω ακόμα πιο απλά: Οι έχοντες αττική παιδεία είναι οι κατεξοχήν Έλληνες για τον Ισοκράτη.

Πηγή:http://dimbarsak.blogspot.gr/search/label/Ισοκράτης

Read More

Γκάμπορ Ματέ - Η δύναμη του εθισμού και ο εθισμός της δύναμης

Ο Καναδός γιατρός Γκάμπορ Ματέ είναι ειδικός σε θανατηφόρες ασθένειες, χημικά εξαρτώμενα άτομα, και οροθετικούς ασθενείς. Είναι φημισμένος συγγραφέας βιβλίων και αρθρογράφος γνωστός για τις γνώσεις του σχετικά με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής, στρες, χρόνιες παθήσεις και γονικές σχέσεις. Το θέμα του στο TEDxRio+20 ήταν ο εθισμός - από τα ναρκωτικά στην εξουσία. Από την έλλειψη της αγάπης έως την επιθυμία του να ξεφύγει κανείς από τον εαυτό του, από την ευπάθεια στην εύρεση εσωτερικής δύναμης - τίποτα δεν ξεφεύγει. Και διακινδυνεύει μια γενική και γενναιόδωρη συνταγή: "Βρείτε τη φύση σας και να είστε καλοί με τον εαυτό σας."

 Έχω έρθει για να σας μιλήσω για τον εθισμό, τη δύναμη του εθισμού, αλλά και για τον εθισμό στην δύναμη. Ως γιατρός, δουλεύω στο Βανκούβερ του Καναδά, και έχω εργαστεί με μερικούς πολύ, πολύ εξαρτημένους ανθρώπους. Ανθρώπους που χρησιμοποιούν ηρωίνη, κάνουν ενέσεις κοκαΐνης, πίνουν αλκοόλ, κάνουν crystal meth, και κάθε ναρκωτικό που είναι γνωστό στον άνθρωπο. Και αυτοί οι άνθρωποι υποφέρουν. Αν η επιτυχία ενός γιατρού μετράται από το πόσο καιρό ζουν οι ασθενείς του, τότε είμαι μια αποτυχία, διότι οι ασθενείς μου πεθαίνουν πολύ νέοι, σχετικά μιλώντας. Πεθαίνουν από τον ιό HIV, πεθαίνουν από ηπατίτιδα C, πεθαίνουν από μολύνσεις των βαλβίδων της καρδιάς τους, πεθαίνουν από λοιμώξεις του εγκεφάλου τους, της σπονδυλικής στήλης τους, τις καρδιάς τους, του αίματος τους. Πεθαίνουν από αυτοκτονία, από υπερβολική δόση, από βία, από ατυχήματα. Και αν δείτε κανέναν τους, σας έρχονται στο νου τα λόγια του μεγάλου Αιγύπτιου συγγραφέα Ναγκίμπ Μαχφούζ (Naguib Mahfouz), ο οποίος έγραψε, "Τίποτα δεν καταγράφει τις επιπτώσεις μιας θλιβερής ζωής, τόσο γραφικά, όσο το ανθρώπινο σώμα." Επειδή αυτοί οι άνθρωποι χάνουν τα πάντα. Χάνουν την υγεία τους, χάνουν την ομορφιά τους, χάνουν τα δόντια τους, χάνουν την περιουσία τους, χάνουν τις ανθρώπινες σχέσεις και στο τέλος, συχνά χάνουν τη ζωή τους. Και όμως, τίποτα δεν τους κλονίζει από τον εθισμό τους, τίποτα δεν μπορεί να τους αναγκάσει να εγκαταλείψουν τον εθισμό τους. Οι εθισμοί είναι ισχυροί και το ερώτημα είναι: Γιατί; Και όπως είπε ένας από τους ασθενείς μου, "Δεν φοβάμαι να πεθάνω, φοβάμαι περισσότερο να ζήσω." Και το ερώτημα που τίθεται είναι: γιατί οι άνθρωποι φοβούνται τη ζωή; Και, αν θέλετε να καταλάβετε τον εθισμό, δεν μπορείτε να εξετάσετε τι είναι λάθος με τον εθισμό, θα πρέπει να εξετάσετε τι είναι σωστό με αυτόν. Με άλλα λόγια, τι κερδίζουν τα άτομα από τον εθισμό; Τι παίρνουν που διαφορετικά δεν έχουν; Αυτό που παίρνουν οι εθισμένοι είναι ανακούφιση από τον πόνο, αυτό που παίρνουν είναι μια αίσθηση ειρήνης, μια αίσθηση ελέγχου, μια αίσθηση ηρεμίας, πολύ, πολύ προσωρινά. Και το ερώτημα είναι: γιατί αυτά τα χαρακτηριστικά λείπουν από τη ζωή τους, τι τους συνέβη; Τώρα, αν δείτε τα ναρκωτικά όπως η ηρωίνη, η μορφίνη, η κωδεΐνη, αν δείτε την κοκαΐνη, αν δει κανείς το αλκοόλ, όλα αυτά είναι παυσίπονα. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όλα καταπραΰνουν τον πόνο. Και έτσι το πραγματικό ερώτημα στον εθισμό δεν είναι γιατί ο εθισμός, αλλά γιατί ο πόνος;

Τώρα, εγώ πρόσφατα τελείωσα την ανάγνωση της βιογραφίας του Keith Richards, τον κιθαρίστα των Rolling Stones και όπως ίσως γνωρίζετε, όλοι εξακολουθούν να εκπλήσσονται από το γεγονός ότι ο Richards είναι ακόμα ζωντανός σήμερα, επειδή ήταν βαριά εξαρτημένος από την ηρωίνη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Και στη βιογραφία του, γράφει ότι ο εθισμός ήταν όλος σχετικά με το πως έψαχνε για λήθη, έψαχνε να ξεχαστεί. Λέει "Οι ακροβασίες που περνάμε απλώς και μόνο για να μην είμαστε οι εαυτοί μας για λίγες ώρες." Και το καταλαβαίνω πολύ καλά ο ίδιος επειδή ξέρω αυτήν την δυσφορία με τον εαυτό μου, γνωρίζω αυτήν την δυσφορία στο πετσί μου, ξέρω την επιθυμία του να ξεφύγω από το μυαλό μου. Ο μεγάλος Βρετανός ψυχίατρος RD Laing είπε ότι τα τρία πράγματα που οι άνθρωποι φοβούνται είναι ο θάνατος, οι άλλοι άνθρωποι, και το μυαλό τους. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στη ζωή μου ήθελα να αποσπάσω την προσοχή του εαυτού μου από το μυαλό μου, φοβόμουν να είμαι μόνος μου μαζί του. Και πώς θα αποσπούσα την προσοχή απο τον εαυτό μου; Λοιπόν, ποτέ δεν έκανα χρήση ναρκωτικών, αλλά έχω αποσπάσει τον εαυτό μου μέσω της εργασίας, και ρίχνοντας τον εαυτό μου σε δραστηριότητες. Και αποσπούσα τον εαυτό μου με ψώνια, στη δική μου περίπτωση μέσω ψηφιακών δίσκων (cd) κλασικής μουσικής. Αλλά ήμουν πραγματικά εξαρτημένος με αυτόν τον τρόπο, μία εβδομάδα ξόδεψα $ 8.000 σε κλασικούς ψηφιακούς δίσκους, όχι επειδή το ήθελα, αλλά επειδή δεν μπορούσα να σταματήσω τον εαυτό μου από το να επιστρέφει στο κατάστημα. Και ως ιατρός, συνήθιζα να ξεγεννώ πολλά μωρά και μια φορά άφησα μια έγκυο γυναίκα στο νοσοκομείο για να πάω να πάρω ένα κομμάτι κλασικής μουσικής. Θα μπορούσα να προλάβω να γυρίσω πίσω στο νοσοκομείο στην ώρα μου, αλλά μόλις μπείτε στο κατάστημα δεν μπορείτε να φύγετε επειδή υπάρχουν αυτοί οι "κακοί έμποροι κλασικής μουσικής" στους διαδρόμους, ξέρετε "Φιλαράκι, έχεις ακούσει τον τελευταίο κύκλο συμφωνίας του Μπετόβεν;" (αστειάκι) Έτσι έχασα την γέννα του μωρού, και πήγα σπίτι και είπα ψέματα στη γυναίκα μου γι 'αυτό, όπως κάθε εξαρτημένος θα έλεγε ψέμματα γι' αυτό. Και θα αγνοούσα τα παιδιά μου, λόγω της εμμονής μου με την εργασία και με τη μουσική. Έτσι λοιπόν ξέρω σαν τι είναι η απόδραση από τον εαυτό σου.

Ο ορισμός μου για τον εθισμό είναι η εξής: κάθε συμπεριφορά που σου δίνει προσωρινή ανακούφιση, προσωρινή ευχαρίστηση, αλλά σε βάθος χρόνου προκαλεί βλάβη, έχει αρνητικές συνέπειες, και δεν μπορείς να την εγκαταλείψεις παρά τις αρνητικές συνέπειες. Και από αυτήν την άποψη, μπορείτε να καταλάβετε ότι υπάρχουν πολλές, πολλές εξαρτήσεις. Ναι, υπάρχει ο εθισμός στα ναρκωτικά, αλλά υπάρχει επίσης η εξάρτηση στον καταναλωτισμό, υπάρχει ο εθισμός στο σεξ, στο διαδίκτυο, στο shopping, στο φαγητό. Οι Βουδιστές έχουν αυτή την ιδέα των πεινασμένων φαντασμάτων, τα πεινασμένα φαντάσματα είναι αυτά τα πλάσματα με τις μεγάλες κενές κοιλιές, και λιπόσαρκους μικρούς λαιμούς και μικροσκοπικά στόματα, έτσι ώστε ποτέ να μην μπορούν να φάνε αρκετά, δεν μπορούν ποτέ να καλύψουν αυτό το εσωτερικό κενό. Και είμαστε όλοι πεινασμένοι φαντάσματα σε αυτή την κοινωνία, όλοι μας έχουμε αυτό το κενό και έτσι πολλοί από εμάς προσπαθούμε να καλύψουμε αυτό το κενό από τα έξω, και ο εθισμός είναι τα πάντα για την προσπάθεια του να καλύψουμε αυτό το εσωτερικό κενό από τα έξω.

Τώρα, αν θέλετε να θέσετε το ερώτημα γιατί οι άνθρωποι έχουν (ψυχολογικό) πόνο, δεν πρέπει να εξετάσετε τη γενετική τους, θα πρέπει να εξετάσετε τη ζωή τους. Και στην περίπτωση των ασθενών μου, τους πολύ εξαρτημένους ασθενείς μου, είναι πολύ σαφές το γιατί έχουν πόνο. Επειδή έχουν κακοποιηθεί καθ' όλη την ζωή τους, άρχισαν τη ζωή ως κακοποιημένα παιδιά. Όλες οι γυναίκες με τις οποίες έχω εργαστεί σε ένα χρονικό διάστημα δώδεκα χρόνων, εκατοντάδες, όλες είχαν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση ως παιδιά. Και οι άνδρες είχαν τραυματιστεί επίσης. Οι άνδρες είχαν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση, παραμέληση, σωματική κακοποίηση, εγκατάλειψη και συναισθηματικό πόνο ξανά και ξανά. Και γι 'αυτό ο πόνος. Και υπάρχει και κάτι άλλο εδώ: ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Ο ίδιος ο ανθρώπινος εγκέφαλος αναπτύσσει μια αλληλεπίδραση με το περιβάλλον - δεν είναι μόνο γενετικά προγραμματισμένος. Το είδος του περιβάλλοντος που θα έχει ένα παιδί πραγματικά θα διαμορφώσει την ανάπτυξη του εγκεφάλου.

Τώρα, μπορώ να σας πω για δύο πειράματα με ποντίκια. Παίρνετε ένα μικρό ποντίκι και βάζετε φαγητό στο στόμα του και αυτό θα το φάει και θα το απολαύσει και θα το καταπιεί, αλλά αν βάλετε το φαγητό κάτω μερικές ίντσες μακριά από την μύτη του, δεν θα κινηθεί για να το φάει, και πραγματικά θα πεθάνει από την πείνα αντί να φάει. Γιατί; Επειδή, γενετικά, ακύρωσαν τους υποδοχείς για μια χημική ουσία του εγκεφάλου που ονομάζεται ντοπαμίνη. Η ντοπαμίνη είναι το χημικό για την ενθάρρυνση και το κίνητρο. Η ντοπαμίνη ρέει όποτε έχουμε κίνητρα, είμαστε συγκινημένοι, αισθανόμαστε σημαντικοί, έντονοι, περίεργοι για κάτι, όποτε αναζητούμε τροφή ή σεξουαλικό σύντροφο. Χωρίς την ντοπαμίνη, δεν έχουμε κανένα κίνητρο. Τώρα, τι νομίζετε ότι παίρνει ο εξαρτημένος; Όταν ο εξαρτημένος κάνει χρήση κοκαΐνης, όταν ο εθισμένος κάνει χρήση crystal meth ή σχεδόν οποιοδήποτε ναρκωτικό, δέχονται ένα χτύπημα ντοπαμίνης στον εγκέφαλό τους (που αλλιώς δεν θα είχαν) και το ερώτημα είναι: τι συνέβη αρχικά στους εγκεφάλους τους; Επειδή είναι μύθος πως τα ναρκωτικά είναι εθιστικά. Τα ναρκωτικά δεν είναι από μόνα τους εθιστικά, επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι που δοκιμάζουν τα περισσότερα ναρκωτικά ποτέ δεν εθίζονται. Έτσι, το ερώτημα είναι: γιατί μερικοί άνθρωποι είναι ευάλωτοι στο να εθιστούν; Ακριβώς όπως τα τρόφιμα δεν είναι εθιστικά, αλλά για μερικούς ανθρώπους είναι, τα ψώνια δεν είναι εθιστικά, αλλά για μερικούς ανθρώπους είναι, η τηλεόραση δεν είναι εθιστική, αλλά για μερικούς ανθρώπους είναι. Έτσι, το ερώτημα είναι: γιατί αυτή η ευαισθησία; Υπάρχει και ένα άλλο μικρό πείραμα με ποντίκια, όπου ποντίκια βρέφη, αν χωριστούν από τις μητέρες τους, δεν θα κλάψουν για αυτές. Τώρα, τι θα σήμαινε αυτό στην άγρια φύση; Αυτό σημαίνει ότι θα πέθαιναν. Επειδή μόνο η μητέρα προστατεύει τη ζωή του παιδιού και τρέφει το παιδί. Και γιατί γινόταν αυτό; Επειδή γενετικά ακύρωσαν τους υποδοχείς, τις θέσεις για την χημική δέσμευση στον εγκέφαλο για τις ενδορφίνες, και οι ενδορφίνες είναι έμφυτες, περίπου σαν την μορφίνη ουσίες, οι ενδορφίνες είναι τα φυσικά παυσίπονα μας. Τώρα... αυτό που κάνουν επίσης οι ενδορφίνες, κάνουν δυνατή την εμπειρία της αγάπης, καθιστούν δυνατή την εμπειρία σύνδεσης με το γονέα και την σύνδεση του γονέα με το παιδί. Οπότε αυτά τα μικρά ποντίκια χωρίς υποδοχείς ενδορφινών στον εγκέφαλό τους, φυσικά, θα δεν ζητήσουν τις μητέρες τους. Με άλλα λόγια, ο εθισμός σε αυτά τα ναρκωτικά και φυσικά της ηρωίνης και της μορφίνης, αυτό που κάνουν, είναι οτι δρουν στο σύστημα ενδορφινών, για αυτό και λειτουργούν.

Και έτσι, το ερώτημα είναι: τι συμβαίνει στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη αυτές τις χημικές ουσίες από τα έξω; Λοιπόν, αυτό που τους συμβαίνει είναι πως όταν κακοποιούνται ως τα παιδιά, αυτά τα κυκλώματα δεν αναπτύσσονται. Όταν δεν έχετε την αγάπη και τη σύνδεση στη ζωή σας, όταν είστε πολύ, πολύ μικρά, τότε αυτά τα σημαντικά κυκλώματα του εγκεφάλου απλά δεν αναπτύσσονται σωστά. Και υπό συνθήκες της κακοποίησης, τα πράγματα απλά δεν αναπτύσσονται σωστά και οι εγκέφαλοι τότε είναι ευαίσθητοι όταν κάνουν ναρκωτικά. Τώρα αισθάνονται φυσιολογικά, τώρα αισθάνονται ανακούφιση από τον πόνο, τώρα αισθάνονται αγάπη. Και όπως μια ασθενής μου είπε, "όταν έκανα πρώτη φορά ηρωίνη ένιωσα σαν μια ζεστή μαλακή αγκαλιά, ακριβώς όπως μια μητέρα αγκαλιάζει το μωρό της." Τώρα, είχα την ίδια κενότητα, όχι στον ίδιο βαθμό με τους ασθενείς μου. Αυτό που συνέβη σε μένα είναι ότι εγώ γεννήθηκα στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας το 1944 σε εβραϊκούς γονείς λίγο πριν οι Γερμανοί καταλάβουν την Ουγγαρία και ξέρετε τι συνέβη στους Εβραίους της Ανατολικής Ευρώπης και ήμουν δύο μηνών όταν ο γερμανικός στρατός κινήθηκε σε Βουδαπέστη. Και την επόμενη μέρα, η μητέρα μου τηλεφώνησε στο παιδίατρο και είπε, "θα μπορούσατε να έρθετε να δείτε τον Γκάμπορ γιατί κλαίει όλη την ώρα." Και ο παιδίατρος είπε, «Και βέβαια θα έρθω να τον δω, αλλά πρέπει να σας πω, όλα τα εβραϊκά μωρά μου κλαίνε." Τώρα, για ποιο λόγο; Τι γνωρίζουν τα μωρά για τον Χίτλερ ή την γενοκτονία ή τον πόλεμο; Τίποτα. Αυτό που είχαμε καταλαβαίναμε ήταν οι πιέσεις και οι τρόμοι και η κατάθλιψη της μητέρας μας, και αυτό πραγματικά διαμορφώνει τον εγκέφαλο του παιδιού. Και φυσικά, αυτό που συμβαίνει τότε είναι ότι παίρνω το μήνυμα ότι ο κόσμος δεν με θέλει, γιατί αν η μητέρα μου δεν είναι ευχαριστημένη γύρω μου, τότε δεν πρέπει να με θέλει. Γιατί έγινα εργασιομανής αργότερα; Διότι, αν δεν με θέλουν, τουλάχιστον πρόκειται να με χρειαστούν. Και θα γίνω ένας σημαντικός γιατρός και πρόκειται να χρειαστούν και με αυτόν τον τρόπο μπορώ να επανορθώσω για την αρχική αίσθηση του ότι δεν με ήθελαν. Και τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι εργάζομαι όλη την ώρα, και όταν δεν εργάζομαι, καταναλώνομαι στο να αγοράζουν μουσική. Τι μήνυμα παίρνουν τα παιδιά μου; Τα παιδιά μου παίρνουν το ίδιο μήνυμα του ότι δεν τα θέλουν. Και με αυτόν τον τρόπο το περνάμε, περνάμε το τραύμα και περνάμε τον πόνο, ασυνείδητα, από τη μια γενιά στην επόμενη. Έτσι, προφανώς, υπάρχουν πολλοί, πολλοί τρόποι για να καλυφθεί αυτό το κενό, και για κάθε άτομο, υπάρχει ένας διαφορετικός τρόπος της πλήρωσης του κενού, αλλά το κενό πηγαίνει πάντα πίσω σε αυτό που δεν μας δόθηκε όταν ήμασταν πολύ μικροί, σε αυτό που δεν μας δόθηκε όταν ήμασταν πολύ μικροί.

Και εξετάζουμε τον τοξικομανή και λέμε στον τοξικομανή, «πώς μπορείς να το κάνεις αυτό, στον εαυτό σου; πώς μπορείς να κάνεις ένεση αυτήν την απαίσια ουσία στο σώμα σου που μπορεί να σε σκοτώσει;" Αλλά κοιτάξτε τι κάνουμε στη γη. Της κάνουμε ένεση όλα τα τοξικά στην ατμόσφαιρα και τους ωκεανούς και το περιβάλλον που μας σκοτώνουν, τα οποία σκοτώνουν τη γη. Τώρα ποιός εθισμός είναι σημαντικότερος; Η εξάρτηση από το πετρέλαιο; Ή, απο τον καταναλωτισμό; Που προκαλείται η μεγαλύτερη ζημιά; Και όμως κρίνουμε τους τοξικομανής γιατί πραγματικά βλέπουμε ότι είναι σαν κι εμάς και εμείς δεν το θέλουμε, τους λέμε, "είστε διαφορετικοί από εμάς, είστε χειρότεροι από ότι είμαστε εμείς."

Στο αεροπλάνο για Σάο Πάολο και Ρίο ντε Τζανέιρο, διάβαζα τους New York Times, στις 9 Ιουνίου, και υπήρχε ένα άρθρο σχετικά με έναν άνδρα που ονομαζόταν Nisio Gomes, ηγέτη του λαού Γκουαρανί στον Αμαζόνιο ο οποίος σκοτώθηκε τον περασμένο Νοέμβριο, ίσως να έχετε ακούσει γι 'αυτόν. Και σκοτώθηκε επειδή προστάτευε το λαό του από τους "μεγάλους αγρότες" και τις εταιρείες που καταλαμβάνουν το τροπικό δάσος και καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον των ιθαγενών Ινδιάνων ανθρώπων εδώ στη Βραζιλία. Και μπορώ να σας πω ότι ερχόμενος από τον Καναδά, το ίδιο πράγμα συνέβη εκεί πέρα. Και πολλοί από τους ασθενείς μου είναι στην πραγματικότητα πρωτογενείς Ινδιάνοι, ιθαγενείς Ινδιάνοι στον Καναδά και είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένοι. Αποτελούν ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού, αλλά αποτελούν ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων στη φυλακή, των ανθρώπων που είναι εξαρτημένοι, των ανθρώπων που είναι ψυχικά ασθενείς, των άνθρωποι που αυτοκτονούν. Γιατί; Επειδή τους πήραν τα εδάφη τους, και επειδή σκοτωνόντουσαν και αποτελούσαν αντικείμενα κατάχρησης για γενιές και γενιές.

Αλλά το ερώτημα που κάνω, αν μπορείτε να καταλάβετε τον πόνο αυτών των ιθαγενών και το πώς αυτή η ταλαιπωρία τους κάνει να αναζητούν ανακούφιση από τον πόνο στις εξαρτήσεις τους, τι γίνεται με τους ανθρώπους που το διαιωνίζουν; Σε τι είναι εθισμένοι αυτοί; Λοιπόν είναι εθισμένοι στην εξουσία, είναι εθισμένοι στον πλούτο, είναι εθισμένοι στο να αποκτούν. Θέλουν να κάνουν τον εαυτό τους μεγαλύτερο. Και όταν προσπάθησα να κατανοήσω τον εθισμό στην εξουσία, εξέτασα μερικούς από τις πιο ισχυρούς ανθρώπους στην ιστορία. Εξέτασα τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Ναπολέοντα, τον Χίτλερ, τον Τζένγκις Χαν, τον Στάλιν. Είναι πολύ ενδιαφέρον, εάν κοιτάξει κανείς αυτούς τους ανθρώπους, πρώτα απ όλα γιατί χρειάζονταν δύναμη τόσο πολύ; Το ενδιαφέρον είναι ότι, σωματικά ήταν όλοι πολύ μικροί άνθρωποι, στο μέγεθος μου ή μικρότεροι, στην πραγματικότητα μικρότεροι. Προέρχονταν από ξένους, δεν ήταν μέρος του κύριου πληθυσμού. Ο Στάλιν ήταν Γεωργιανός, δεν ήταν Ρώσος, ο Ναπολέων ήταν από την Κορσική, όχι από την Γαλλία, ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Μακεδόνας και όχι Έλληνας, (στμ: προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ίσως να θέλατε να ελέγξετε τον χάρτη του βασιλείου της Μακεδονίας, το 336 π.Χ., την χρονιά που ο Μέγας Αλέξανδρος, στα 13 του, έγινε βασιλιάς.), και ο Χίτλερ ήταν Αυστριακός και όχι Γερμανός. Έτσι, υπήρχε μια πραγματική αίσθηση ανασφάλειας και κατωτερότητας. Και χρειάζονταν δύναμη για να αισθάνονται καλά με τον εαυτό τους, για να κάνουν τον εαυτό τους μεγαλύτερο, και για να πάρουν αυτήν την εξουσία, ήταν πρόθυμοι να κάνουν πολέμους και να σκοτώσουν πολλούς ανθρώπους μόνο και μόνο για να διατηρήσουν αυτήν την εξουσία. Δεν λέω ότι μόνο οι σωματικά μικροί άνθρωποι μπορεί να είναι πεινασμένοι για δύναμη, αλλά είναι ενδιαφέρον να βλέπουμε αυτά τα παραδείγματα. Επειδή η δύναμη, ο εθισμός στην εξουσία, είναι πάντα σχετικός με το κενό που προσπαθούμε να γεμίσουμε από τα έξω. Και ο Ναπολέων, ακόμα και στην εξορία στην νήσο της Αγίας Ελένης αφού έχασε τη δύναμή του, έλεγε, "Αγαπώ την δύναμη, αγαπώ την δύναμη." Δεν μπορούσε να σκεφτεί τον εαυτό του χωρίς εξουσία, δεν είχε καμία αίσθηση του εαυτού του, χωρίς να είναι ισχυρός εξωτερικά. Και αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον, όταν το συγκρίνουμε με ανθρώπους σαν τον Βούδα ή τον Ιησού. Διότι αν κοιτάξει κανείς τις ιστορίες για τον Ιησού και τον Βούδα, και οι δύο τους είχαν μπει στον πειρασμό από το διάβολο και ένα από τα πράγματα που τους προσφέρει ο διάβολος είναι δύναμη, επίγεια δύναμη, και οι δύο είπαν όχι. Γιατί είπαν όχι; Είπαν όχι επειδή έχουν τη δύναμη μέσα τους, από τον εαυτό τους, δεν την χρειάζονται από τα έξω. Και οι δύο λένε όχι επειδή δεν θέλουν να ελέγξουν τους ανθρώπους, θέλουν να διδάξουν τους ανθρώπους. Θέλουν να διδάξουν τους ανθρώπους με το παράδειγμα και με μαλακά λόγια, με τη σοφία και όχι με τη βία. Έτσι, αρνούνται την δύναμη και είναι πολύ ενδιαφέρον το τι λένε για αυτό. Ο Ιησούς λέει ότι η δύναμη και η πραγματικότητα δεν είναι έξω από τον εαυτό σας αλλά στο εσωτερικό. Λέει ότι το βασίλειο του θεού είναι μέσα μας. Και ο Βούδας, πριν πεθάνει, και ενώ οι μοναχοί θρηνούσαν και κλαίγανε και ήταν όλοι αναστατωμένοι, λέει, «μη με θρηνείτε και μη με λατρεύετε, βρείτε ένα φανάρι μέσα σας, γίνετε ένα φανάρι προς τον εαυτό σας, βρείτε ένα εσωτερικό φως."

Και έτσι, όπως εξετάζουμε αυτόν τον δύσκολο κόσμο με την απώλεια του περιβάλλοντος και την υπερθέρμανση του πλανήτη και τις λεηλασίες στους ωκεανούς, ας μην περιμένουμε απο τους ανθρώπους στην εξουσία να αλλάξουν τα πράγματα. Επειδή οι άνθρωποι που βρίσκονται στην εξουσία, φοβάμαι να πω, είναι πολύ συχνά μερικοί από τους πιο άδειους ανθρώπους στον κόσμο και δεν πρόκειται να αλλάξουν τα πράγματα για εμάς. Πρέπει να βρούμε αυτό το φως μέσα μας, πρέπει να βρούμε το φως μεταξύ των κοινοτήτων και με τη δική μας σοφία και τη δημιουργικότητά μας. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους ανθρώπους στην εξουσία για να κάνει τα πράγματα καλύτερα για μας, επειδή δεν πρόκειται ποτέ να το κάνουν, όχι εκτός αν τους αναγκάσουμε. Τώρα, λένε ότι η ανθρώπινη φύση είναι ανταγωνιστική, ότι η ανθρώπινη φύση είναι επιθετική, ότι η ανθρώπινη φύση είναι εγωιστική - είναι ακριβώς το αντίθετο, η ανθρώπινη φύση είναι στην πραγματικότητα συνεργατική, η ανθρώπινη φύση είναι πραγματικά γενναιόδωρη, η ανθρώπινη φύση στην πραγματικότητα σκέπτεται σαν σύνολο. Αυτό που βλέπουμε εδώ σε αυτό το συνέδριο με ανθρώπους που μοιράζονται πληροφορίες, άτομα που λαμβάνουν πληροφορίες, άνθρωπους δεσμευμένους σε ένα καλύτερο κόσμο, αυτό είναι πραγματικά ανθρώπινη φύση. Και αυτό που σας λέω είναι, πως αν βρείτε αυτό το φως μέσα σας, αν βρείτε τη δική σας φύση, θα συμπεριφερόμαστε καλύτερα στους εαυτούς μας και θα συμπεριφερόμαστε καλύτερα στη φύση. Σας ευχαριστώ.

Πηγή: Gabor Maté - The Power of Addiction and The Addiction of Power

Read More

Είμαι τρελός.

Είμαι τρελός.
Είμαι τρελός απλά και μόνο επειδή σκέφτομαι διαφορετικά,
αυτό και μόνο αρκεί.
Είμαι τρελός επειδή νιώθω πως πνίγομαι και το λέω,
δεν το κρύβω λες και είναι ντροπή.
Είμαι τρελός επειδή ζητάω βοήθεια όταν την χρειάζομαι,
και την δίνω όποτε μπορώ.
Είμαι τρελός επειδή προσπαθώ να λύσω τις διαφορές μου συζητώντας.
Είμαι τρελός επειδή σέβομαι την ύπαρξη του συνανθρώπου μου,
και δεν σέβομαι όποιον δεν την σέβεται.
Είμαι τρελός επειδή καταλαβαίνω το νόημα της φράσης:
"Η ελευθερία απαιτεί προσωπική υπευθυνότητα.",
πως όλοι είναι υπεύθυνοι τόσο για αυτά που κάνουν
όσο και για αυτά που δεν κάνουν.
Είμαι τρελός επειδή γουστάρω να μορφώνομαι, όχι να εκπαιδεύομαι.
Είμαι τρελός επειδή θέλω να κάνω έρωτα, έρωτα ρε, έρωτα όχι σκέτα σεξ.
Είμαι τρελός επειδή δεν είμαι οπαδός κάποιας αθλητικής ομάδας,
απλώς αθλούμαι γιατί μου αρέσει και γυμνάζομαι για να κάνω καλό στο σώμα μου.
Είμαι τρελός επειδή δεν ανήκω σε κάποια κομματική παράταξη
μιας και δεν συμφωνώ με καμία από τις υπάρχουσες,
αλλά ασχολούμαι με τα πολιτικά καθημερινά μιας και με επηρεάζουν.
(Ναι, γίνεται κι αυτό.)
Είμαι τρελός επειδή δεν πιστεύω σε καμία θρησκεία,
κυρίως επειδή τις περισσότερες τις διάβασα ολόκληρες.
Ούτε όμως αποκλείω την ύπαρξη του θεού, ότι και να σημαίνει αυτό,
απλώς αμφισβητώ την ύπαρξη του λόγω έλλειψης αποδείξεων.
Είμαι τρελός επειδή δεν βάζω το μυαλό μου σε έτοιμα καλούπια
αλλά προσπαθώ να το αφήνω ανοιχτό κι ελεύθερο να σκέφτεται.
Είμαι τρελός επειδή δεν σέβομαι μόνο τους ανθρώπους αλλα και τα υπόλοιπα ζώα,
και όλες τις υπόλοιπες μορφές ζωής,
και καταλαβαίνω την θέση μου ανάμεσα τους,
Είμαι τρελός επειδή σέβομαι ακόμα και τον κόσμο στον οποίον γεννήθηκα,
την πραγματική μου πατρίδα, την Γη,
ολόκληρη την Γη, όχι επιλεγμένα κομμάτια της,
και θέλω να μην μολύνεται και να μην καταστρέφεται
επειδή με την σειρά μου μολύνομαι και καταστρέφομαι κι εγώ.
Είμαι τρελός επειδή ενδιαφέρομαι για το μέλλον, όχι μόνο για το σήμερα.
Και χαίρομαι που είμαι τέτοιος τρελός, είναι υπέροχα,
είναι, θα έλεγε κανείς, ευδαιμονικά.
και έψαξα και βρήκα κι άλλους τρελούς σαν εμένα,
και δεν είμαι πλέον μόνος.


Και πάνω απ' όλα είμαι τρελος
γιατί εσένα,
εσένα τον "φυσιολογικό",
εσένα που σε χτυπούν και δεν βγάζεις άχνα, που δεν αντιμιλάς,
εσένα που λύνεις τα προβλήματα σου χτυπώντας άλλους,
πάντα άλλους, διαφορετικούς απο σένα,
εσένα που δεν βοήθησες τον διπλανό σου ποτέ,
εκτός αν είχες προσωπικό συμφέρον,
εσένα τον άρτια εκπαιδευμένο και τον ηθελημένα πλήρως αμόρφωτο,
εσένα που θα πας στον πόλεμο να σκοτωθείς για συμφέροντα άλλων,
κατηγορώντας τους κιόλας που σε φέρανε σε αυτήν την θέση,
μαλάκα, έ μαλάκα,
εσένα που βγάζεις την ουρά σου απ' έξω
λες και δεν φταίς που δεν αντέδρασες νωρίτερα
ή ακόμα και που τώρα, μετά απο τόσα σκατά δεν αντιδράς ορθολογικά,
μιας και ποτέ δεν έμαθες να το κάνεις
εσένα που προτιμάς το σεξ χωρίς συναίσθημα,
εσένα, τον οπαδό, το κομματόσκυλο,
τον δογματικό θεϊστή,
εσένα που χρειάζεσαι κάποιον άλλον για να σου πει την γνώμη σου,
ήμαρτον δηλαδή,
το σιχαμένο κτήνος που βασανίζει και σκοτώνει ανθρώπους και άλλα ζώα για ευχαρίστηση,
και που όλο μου το είναι θέλει να σου κάνει τα ίδια ακριβώς,
εσένα που καταστρέφεις και μολύνεις τον μοναδικό πλανήτη
στον οποίον θα είσαι για όλη σου την ζωή
και που ως φυσιολογικότατο σύμπτωμα
ψοφάς κατα χιλιάδες απο τον καρκίνο
και αφήνεις τον πλανήτη σκατά για εσένα, τα παιδιά σου,
και τις επόμενες γενιές, όσες υπάρξουν τέλος πάντων με τις μαλακίες σου,
εσένα λοιπόν που οδεύεις με μαθηματική ακρίβεια
προς την αυτοκαταστροφή σου
εσένα λοιπόν,
αντί να σε αφήσω να φας τα συμπτώματα των πράξεων σου στην μάπα
εγώ θέλω να σε βοηθήσω.
Για αυτό είμαι τρελός.
Επειδή είμαι άνθρωπος με ανθρωπιά, με αυτοσυγκράτηση, με λογική.
Και επειδή εσύ δεν είσαι έτσι.
Για αυτό και μόνο.

Read More

Αλληλοσεβασμός και πεποιθήσεις.

Αρκετά με αυτή την ψεύτικη έννοια του σεβασμού στις πεποιθήσεις των άλλων. Το περισσότερο που θα έπρεπε να κάνουμε είναι να σεβόμαστε το δικαίωμα του άλλου στο να πιστεύει. Αν εσείς δεν συμμερίζεστε τις πεποιθήσεις μου θα ήταν ανέντιμο και συγκαταβατικό για εσάς το να προσποιήστε σεβασμό για τις πεποιθήσεις μου, και το αντίστροφο.

Δύο επιστήμονες μπορούν να δείχνουν σεβασμό ο ένας για τον άλλον ως συνάδελφο, ενώ ταυτόχρονα να διαφωνούν με πάθος με τον άλλον για μια συγκεκριμένη θεωρία. Έτσι, επίσης, θα πρέπει να είμαστε σε θέση να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο χωρίς να πλάθουμε μια ειρήνευση για τις πεποιθήσεις του άλλου.

Το μόνο πρόσωπο που φοβάται την κριτική και την κοροϊδία είναι κάποιος που μπορεί να κατέχει μια αδικαιολόγητη ή ατεκμηρίωτη άποψη. Αν βρείτε τον εαυτό σας βαθιά προσβεβλημένο από αυτά τα πράγματα, ίσως θα έπρεπε να επανεξετάσετε την πίστη σας πάνω στο τρέχον σύνολο των πεποιθήσεων σας ... απλώς μια σκέψη.

Read More

... και συνεχίζω. (δε γαμιέται...)

Ας αφήσω λίγο κατα μέρος όλους τους υπόλοιπους χώρους της ελλάδος, άλλωστε οι περισσότεροι είναι καμένοι απο χέρι, κι ας πιάσω μόνο το αναρχικό κίνημα αυτήν την φορά. Είναι απλώς κάποιες απόψεις που έχω σχετικά με αυτό, απόψεις που τις έχω συζητήσει και ανοιχτά και με κάποιον κόσμο του χώρου. Ας τα γράψω λοιπόν κι όλας...

Δεν ξέρω ακριβώς απο που να αρχίσω, οπότε υποθέτω που απλώς θα πιάσω ένα-ένα τα στοιχεία του χώρου και θα δικαιολογήσω την γνώμη μου για αυτά.

Περι του αντιφασιστικού αγώνα και περι πορειών έχω ήδη γράψει την γνώμη μου εδώ κι εδώ. Δεν ξέρω αν αξίζει να επαναλαμβάνομαι. Αν θέλετε δείτε τα. Στα πιο πρακτικά τώρα.

Προβολές ταινιών, ντοκυμαντέρ και θεατρικών παραστάσεων, βιβλιοθήκες, μαθήματα (πολλά μαθήματα όμως), και γενικά διακίνηση γνώσης τσάμπα ή με ελεύθερη συνεισφορά. Και γαμώ είναι. Υπέροχο. Ελεύθερη διακίνηση της γνώσης, τι πιο όμορφο? Πες το πρόσβαση σε πληροφορίες χωρίς χρηματική επιβάρυνση, πες το όπως θες, είναι απλά κάτι όμορφο. Ίσα-ίσα, θα ήθελα να οργανωθεί ακόμα καλύτερα, και να μπούν και βιβλία και ταινίες που δείχνουν και γνώμες εντελώς αντίθετες ή ακόμα και άσχετες ή επιστιμονικού περιεχομένου. Υπάρχει μια (νομίζω εσφαλμένη) λογική που λέει πως αν κάποια ομάδα δείξει π.χ. μια ταινία, πρέπει να συμφωνεί απόλυτα με το περιεχόμενο της. Και πως θα δώσουμε στο κεφάλι μας λίγη φρέσκια τροφή για σκέψη? Πως θα θωρακίσουμε πνευματικά τις δικές μας απόψεις αν δεν δούμε και τις αντίθετες? Είναι δυνατόν να παίρνουμε θέσεις ας πούμε απέναντι στον φασισμό χωρίς να έχουμε δεί τι είναι ακριβώς είναι ο φασισμός? Εδώ υπάρχει δισταγμός στο να δείξει ο χώρος ας πούμε μια εκπομπή που την έδειξε κάποιο κανάλι επειδή υπάρχει το σήμα του καναλιού κάπου στο βίντεο. Έλεος...

Τώρα για όσα έχουν οικονομική επιβάρυνση, στέκομαι κάπως δίβουλος. Καταλαβαίνω μεν οτι είναι δύσκολο να συντηρηθούν κάποιες εκδόσεις (παράδειγμα φέρνω), γιατι μπορεί μεν η εργασία να έγινε αφιλοκερδώς και απο άτομο του χώρου, αλλα όσο να ναι για να βγούν κάποιες χιλιάδες αντίτυπα, σε ότι κι αν είναι αυτό, χρειάζονται χρήματα έστω κι αν είναι μόνο για τις πρώτες ύλες. Κάποιοι σύντροφοι ή ομάδες χρειάζονται οικονομική ενίσχυση, και πολύ λογικό είναι να γίνονται εκδηλώσεις για τέτοιους σκοπούς, και θεμιτό μάλιστα. Το κατανοώ και το σέβομαι και είναι όμορφο σαν πράξη αλληλεγγύης -αν και πρακτικά είναι κάτι σαν φιλανθρωπία- αλλα δεν πρέπει να ξεχνάμε την φύση του οικονομικού μοντέλου μέσω του οποίου λειτουργούμε, και το οποίο μόνο αλληλέγγυο δεν είναι. Λειτουργούμε ανθρώπινα σε ένα απάνθρωπο σύστημα, ξεχνάμε όμως να αλάξουμε την βάση πάνω στην οποία στηρίζεται. Δεν ξέρω τι γνωρίζει ο χώρος στο μεγαλύτερο σύνολο του για το χρηματοπιστωτικό σύστημα και το κατα πόσο η επηρεάζει σχεδόν τα πάντα, αλλα το βρίσκω άμεση ανάγκη να υπάρξει κάποια ενημέρωση απο άτομα και ομάδες που ασχολούνται (κι εγώ αν θέλετε), όχι μόνο σε μας αλλα και στον παραέξω κόσμο. Αν θέλουμε πραγματικά να στραφούμε προς μια αχρήματη αντικαπιταλιστική κοινωνία (και κατα συνέπεια αταξική λόγω της φύσης της) θα πρέπει να κατανοήσουμε τους τρόπους με τους οποίους λειτουργεί το τρέχον οικονομικό σύστημα και να το αλλάξουμε.

Και αυτό με φέρνει στην αυτοδιαχείριση της ζωής μας και των χώρων στους οποίους λειτουργούμε. Αναφέρομαι σε ουσιαστική αυτοδιαχείριση. Αναφέρομαι στην δυνατότητα ενός χώρου να λειτουργήσει ανεξάρτητα απο την παραέξω κοινωνία χωρίς να έχει την ανάγκη της. Το να βάλεις μια ταμπέλα σε έναν χώρο σαν αυτοδιαχειριζόμενο χωρίς να έχει την δυνατότητα να συντηρείται μόνος του, είναι μεν αυτοδιαχειριζόμενο, αλλα όχι περισσότερο απο οποιονδήποτε χώρο στον οποίον έχουν πρόσβαση πολλά άτομα, όπως ένα παγκάκι σε μια πλατεία. Και το παγκάκι είναι αυτοδιαχειριζόμενο αλλα δεν του βάλαμε ταμπέλα... Βασικά έχω ένα κόλλημα με την σωστή επιλογή των λέξεων, για αυτό και γκρινιάζω. Ας συνεχίσω. Είναι καλό που υπάρχουν αυτοί οι χώροι. Το μόνο που θα ήθελα παραπάνω είναι να γίνουν λίγο-λίγο, όσο έχει την δυνατότητα ο κάθε χώρος, να γίνει και όσο πιο ανεξάρτητος γίνεται. Θα ήθελα μάλιστα να γίνουν τόσο ανεξάρτητοι, που και μόνο η ύπαρξη τους σε ένα τέτοιο σάπιο σύστημα να είναι μια μορφή αντίστασης. Υπάρχουν πολλά ωραία παραδείγματα, αν και καταλαβαίνω πως όσο μικρότερος είναι ο χώρος, τόσο πιο δύσκολο είναι. Αξίζει όμως την προσπάθεια.

Προπαγάνδα του χώρου. Η προπαγάνδα απο μόνη της είναι κάτι καλό. Είναι ο τρόπος μέσω του οποίου μοιράζεσαι τις ιδέες σου με τον υπόλοιπο κόσμο. Για μένα, κάθε ιδέα αξίζει και πρέπει να διαδοθεί. Υποστηρίζω ανοιχτά την ελευθερία του λόγου. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως κάθε ιδέα έχει την ίδια αξία. Πρέπει να την στηρίξεις με επιχειρήματα. Κάθε ιδέα που δεν υποστηρίζεται με επιχειρήματα είναι -στην καλύτερη- απλά μια υπόθεση. Τώρα βέβαια, ο τρόπος έχει μεγάλη σημασία. Οι ιδέες και οι απόχεις στις μέρες μας διαδίδονται με εντελώς λάθος τρόπο. Διαδίδονται μέσω της αυτοδιαφήμησης τους.  Σκέφτομαι σοβαρά να κάτσω να μεταφράσω στα ελληνικά την "Προπαγάνδα" του Έντουαρντ Μπερνέζ. Μπορεί να ήταν αρχίδι ο τύπος αλλα ήταν ανηψιός του Φρόυντ και είναι αυτός που δημιούργησε τις "δημόσιες σχέσεις" και την διαφήμηση έτσι όπως την γνωρίζουμε σήμερα. Ο λόγος που θέλω να το κάνω, είναι όχι γιατι τον υποστηρίζω, αλλα για το ακριβώς αντίθετο. Το θέμα με την χρήση των ψυχολογικών τρίκ είναι πως αν τα γνωρίζεις δεν έχουν επίδραση πάνω σου ;) Θέλω λοιπόν να κάνω αυτό το δωράκι στον χώρο. Τώρα αν δεν το διαβάσουν πρόβλημα τους...

Αυτά, ελπίζω να μην ξέχασα τίποτα. Σε επόμενη ανάρτηση λέω να σχολιάσω ένα-ένα τα είδη της αναρχίας.

Read More

Και πάλι παυση...

Απογοητεύτηκα. Αυτό είναι, απογοητεύτηκα. Το παθαίνω που και που, μην ανησυχείτε. Θα μου περάσει. Είπα όμως οτι είναι καιρός να γράψω μια φορά κι εγώ τι νιώθω όταν είμαι απογοητευμένος.

Προς όλους για αρχή. Είστε τελείως ηλίθιοι. Ζωάδια! Δεν μπορώ να καταλάβω καν γιατί κάθομαι και σας δίνω σημασια πια. Υπάρχουν ακόμα άτομα που θέλουν να παραμείνουμε στην ευρώπη και είναι υπέρ του μνημονίου. Σκατά. Υπάρχουν άτομα που υποστηρίζουν το καπιταλιστικό σύστημα λες και είναι θρησκεία. Σκατά στα μούτρα τους, δεν ξέρουν καλά-καλά τι είναι τα χρήματα και ο καπιταλισμός και τα υποστηρίζουν κι απο πάνω. Τόσα ξέρουν, τόσα λένε. Φοβούνται και μην μας κρατάει μούτρα η ευρώπη αμα κάνουμε πως βγαίνουμε. Τολμούν ακόμα και να χρησημοποιούν παιδιά στις διαφημίσεις για να μας πείσουν! Αλλα καλά χαιβάνια είναι και αυτοί που πείθονται. Σου πάει καρδιά να βοηθήσεις τέτοια άτομα?

Υπάρχουν ακόμα άτομα που ψηφίζουν. Ναι, είμαι απογοητευμένος και με αυτό, απογοητεύομαι επειδή υπάρχουν ακόμα άτομα που θέλουν μεν αλλαγή, αλλα θέλουν κάποιος άλλος να την κάνει για πάρτη τους. Παραπονιούνται και βρίζουν τους πολιτικούς που οι ίδιοι ανεβάσανε, αλλα κάποιος πρέπει να τους ελέγχει, έτσι δεν είναι? Μην μείνουν τα πρόβατα χωρίς βοσκό, κατευθείαν φρικάρουν.  Κάποιος δεν πρέπει να μας γαμάει για να έχουμε κάποιον να κατηγορούμε? Μας αξίζει ρε. Γίνονταν σκάνδαλα συνεχώς και κανένας δεν παραπονιόταν, και τώρα μας τσούζει που λουζόμαστε τα αποτελέσματα, ε υποκριτάκια μου? Βλάκες, μπουμπούνες. Άτομα ευθυνόφοβα, που απλώς με κάνουν να τα λυπάμαι. Τι, υποτίθεται οτι πρέπει να ενδιαφέρομαι για το καλό του κόσμου όταν ο ίδιος έχει τάσεις αυτοκαταστροφής? Να πάνε να γαμηθούνε, το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι να μην τους εμποδίσω. Θα βγεί και σε καλό, να ψοφήσουν οι ηλίθιοι μπας και ανέβει ο μέσος όρος ευφυίας στον πλανήτη. Άμα πια.

Φοβόμαστε την ανεργία (ή πιο σωστά, οτι αν δεν δουλέψουμε δεν θα έχουμε χρήματα, την ανεργία σκέτη δεν την φοβάται κανείς, να λέμε τα πράγματα σωστά) και την φτώχεια αλλα ταυτόχρονα θέλουμε να παίρνουμε δάνεια και iphone. Μη χέσω μπουρτζόβλαχοι που θέλετε και iphone.

Και καλά, έχουμε γεμίσει μαλάκες. Χέστους αυτούς. Δεν μπορώ να ενδιαφερθώ σοβαρά με τέτοια άτομα, απλά δεν μπορώ. Αλλα κακά τα ψέμματα, υπάρχουν και κάποια άτομα που ενδιαφέρονται πραγματικά, και κατα την γνώμη μου ο αναρχικός χώρος έχει την πληθώρα αυτών των ατόμων, τα οποία για αυτόν τον λόγο είναι άτομα που τα σέβομαι. Όμως καταλήγω να λυπάμαι γενικότερα για τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα μας σαν χώρος, ακόμα και όταν τα έχουμε στοχοποιήσει σωστά, ή έστω όσο μέρος του χώρου το κάνει. Παράδειγμα προς αποφυγή, μπάτσοι και φασίστες. Υπάρχουν ολοένα και αυξανόμενοι φασίστες, ρατσιστές και χρυσαυγίτες. Και τι, νομίζουμε οτι αν δείρουμε έναν φασίστα θα εξαφανίσουμε τον ρατσισμό? Ούτε κα τα μυαλά δεν του αλλάζουμε, μην πω οτι τον ενισχύουμε κι όλας. Εντάξει, δεν λέω να μην κρατάμε μια αμυντική στάση απέναντι σε αυτά τα ούρουκ-χάι, αλλα αντί να δούμε το τι προκαλεί τον ρατσισμό και να προσπαθήσουμε να το διορθώσουμε, καθόμαστε και ασχολούμαστε με τα ασπόνδυλα παράγωγα του προβλήματος. Είμαστε σαν την οδοντόκρεμα που διώχνει τον πόνο απο τα δόντια, δεν φτιάχνει όμως την πληγή η οποία μεγαλώνει ανεξέλεγκτα, και κάποια στιγμή πάει το δόντι. Λίγη σοβαρότητα δεν έβλαψε ποτέ... και θα ξαναπώ πως με τις πορείες δεν διώχνουμε τον φασισμό, ούτε καν τον μετράμε. Απλά δείχνουμε την παρουσία μας, δενόμαστε - ότι κι αν σημαίνει αυτό, γιατί εγώ απλά λέω πως με τις πορείες απλά νιώθεις πως ανήκεις σε ένα μεγαλύτερο σύνολο - αλλα μέχρι εκεί πάει και όχι παραπάνω. Ρεαλισμός παρακαλώ. Πλέον τον απαιτώ. Ειναι αναγκαίος.

Ας μην πω το πως φερόμαστε ως προς το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Δεν λέμε να καταλάβουμε πως αυτή είναι η πηγή των προβλημάτων μας, αν και όλα τα γαμημένα προβλήματα γυρνάνε στην τελική στα λεφτά. Ρε λες να φταίει αυτό? Όταν λέω πως η οικονομία είναι η μητέρα της πολιτικής, συνήθως μου λένε "δεν νομίζω". Λες και έχει σημασία το τι νομίζει ο καθένας, ακόμα και εγώ ο ίδιος. Λες και ο κόσμος είναι έτσι όπως τον νομίζει ο καθένας με την αποψάρα του. Ο κόσμος θα συνεχίσει να είναι όπως είναι ανεξάρτητα με το τι νομίζει ο οποιοσδήποτε. Και αν πας να κάνεις μαλακίες σύμφωνα με την αποψάρα σου που τυχαίνει να είναι διαφορετική απο την γαμωπραγματικότητα και δεν στηρίζεται πουθενά, όλο κάτι θα πάει στραβα. Απλό. Βάλτε τα "δεν νομίζω" εκεί που ξέρετε και δείξτε μου στοιχεία μπας και καταλήξουμε σε κανα λογικό συμπέρασμα. Μιλήστε λογικά. Λογικά γαμώτο. Βάλτε τα κεφάλια σας να δουλέψουν ή χαθείτε. Και τα δύο είναι εξίσου καλά σενάρια.. Ή ωριμάζουμε ή χανόμαστε. Και τα δύο είναι καλύτερο απο το να υπάρχουμε απλά για να υπάρχουμε.

Ειλικρινά φοβάμαι πως δεν ξέρουμε καν να λειτουργούμε λογικά. Μάλλον κάπου ξεχάσαμε τον τρόπο. Και άνθρωπος χωρίς λογική, τι σκατά είναι? Το μόνο πράγμα που μας ξεχωρίζει απο τα υπόλοιπα ζώα είναι το μυαλό μας. Αν είναι να μην το χρησιμοποιούμε είμαστε απλώς κρέατα που σέρνονται. Και έτσι θα αντιμετωπίζω όποιον φέρεται έτσι για να τα έχω κι εγώ καλά με την πάρτη μου.

Read More

Οικονομία βασισμένη στους πόρους

"Ας φανταστούμε ότι είχαμε την επιλογή να ξανασχεδιάσουμε τον ανθρώπινο πολιτισμό από το μηδέν.

Τι θα γινόταν αν, υποθετικά μιλώντας, ανακαλύπταμε ένα ακριβές αντίγραφο του πλανήτη Γη και η μόνη διαφορά μεταξύ αυτού του νέου πλανήτη και του τωρινού μας θα ήταν ότι δεν θα είχε λάβει χώρα η ανθρώπινη εξέλιξη.

Θα ήταν ένας λευκός καμβάς.

Χωρίς χώρες, χωρίς πόλεις, χωρίς ρύπανση, χωρίς "αριστερούς", "δεξιούς" και "κεντρώους" πολιτικάντηδες... απλά ένα παρθένο, ελεύθερο περιβάλλον.

Οπότε τι θα κάναμε;

Read More

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ!

Χτες είχα απηυδήσει και απογοητευτεί - λίγο παραπάνω απ ότι συνήθως - από την στάση του κόσμου απέναντι στην λεγόμενη "κρίση". Αποφάσισα να ποστάρω το εξής, σε διάφορες σελίδες ομάδων ανθρώπων, εξίσου ανήσυχων με εμένα για τα πολιτικά δρώμενα. Όντας λίγο απότομος πολλές φορές αποφάσισα να μιλήσω ωμά. Έγραψα λοιπόν το εξής:

Με τις πορείες δεν πρόκειται να κάνετε τίποτα. Ούτε με μονοήμερες απεργίες και κλείσιμο του ρεύματος για ένα τέταρτο (τι μαλακία ήταν και αυτή πάλι?) ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΜΑΖΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ και ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ σε συνδυασμό με ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΕΣ ΑΠΑΛΛΩΤΡΙΩΣΕΙΣ! Όχι μόνο στα βασικά, σε ότι στο καλό γουστάρετε! Κανένα πρόβατο δεν σώθηκε και δεν πρόκειται να σωθεί ποτέ βελάζοντας! Πάρτε το χαμπάρι επιτέλους! Γιούρια!

Ναι, θα επαναλάβω για πολλοστή φορά την γνώμη μου για τις πορείες. Κανένα πρόβατο δεν σώθηκε ποτέ βελάζοντας! (Το είχα δει σε φωτογραφία, και συμφωνώ απόλυτα.) Καλές οι πορείες, αλλα μόνο και μόνο για να δώσουν ένα παρών, ένα εύνασμα για κάτι παραπάνω, όπως π.χ. τότε που είχε μαζευτεί τόσος κόσμος στο Σύνταγμα. Οκ ρε παιδιά, μαζευτήκαμε. Κάναμε και την πορειούλα μας, κάψαμε και τις θερμίδες μας.  Μετά τι κάνουμε όμως? Τι περιμένουμε να γίνει μόνο με πορείες? Τι περιμένουμε να αλλάξει με το περπάτημα και τα συνθήματα?

Τι δηλαδή, θα δουν τα τυπάκια στην Βουλή κόσμο απ έξω να φωνάζει συνθήματα και θα χεστούν απο τον φόβο τους? Θα πούνε: Όχι άλλο σύνθημα ρε παιδιά σας παρακαλώ! Μη μας κακοχαρακτηρίζετε, δεν μπορούμε να αντικρίσουμε την οικογένειά μας στα μάτια!  Ότι θέλετε εκτός απο αυτό! Μόνο μην μας κρατάτε μούτρα! Θα πάρουμε πίσω το μνημόνιο και θα πληρώσουμε απο τις τσέπες μας το χρέος!

Καλά κόβω τις μαλακίες. Αλλα σοβαρά τώρα, τι περιμένετε να γίνει έτσι? Ελάτε στην θέση τους για λίγω γαμώτο! Ξέρετε τι θα λέγατε? "Βρε τους μαλάκες πάλι πορεία κάνουν... καλά, άν κάνουν καμία μαλακία τους ρίχνουμε κανα δακρυγόνο και θα σκορπίσουν πάλι σαν τα ποντίκια. Τι νομοσχέδιο λέγαμε να περάσουμε μετά?"

ΔΕΝ ΚΑΝΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΕΤΣΙ! Σοβαρευτείτε γαμώτο! Ήμαρτον δηλαδή!

Δείτε το τρίπτυχο που πρότεινα: "ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ και ΜΑΖΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ σε συνδυασμό με ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΕΣ ΑΠΑΛΛΩΤΡΙΩΣΕΙΣ!" και πείτε μου τι θα κλάσει μπροστά σε αυτό μία πορεία, δύο πορείες η χιλιάδες πορείες. ΜΟΔΑ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ Η ΠΟΡΕΙΑ ΡΕ!!!

Καλά, σε κάποια φάση θα κάνετε αυτό που λέω ούτως η άλλως... θέλετε δεν θέλετε. Αντί να κάνετε άρνηση πληρωμών δεν θα σας μείνει φράγκο και δεν θα έχετε ούτως η άλλως να πληρώσετε, θα σας πάρουν ότι έχετε και δεν έχετε και τότε ίσως θυμηθείτε τι έλεγα. Παρομοίως, αντί να κάνετε απεργίες απλά θα μείνετε άνεργοι. Όσο για τις απαλλοτριώσεις και τις καταλήψεις, απο ανάγκη θα το κάνετε και αυτό. Όταν δεν έχετε δουλειά και φράγκα να δω τι σκατά θα κάνετε για να μείνετε ζωντανοί.

Η μεγάλη διαφορά με το να το κάνουμε όλοι μαζί είναι οτι τώρα, πολλοί απο μας έχουμε την υγεία μας, έχουμε δυνάμεις και έχουμε να φάμε. Είμαστε σε καλη σωματική και ψυχική κατάσταση. Μπορούμε ακόμα να σκεφτούμε λογικά και συλλογικά τρόπους δράσεις. Ας αλληλοστηρηχτούμε ρε μαλάκες τι σκατά ζητάω πια? Λίγη αλληλεγγύη! Αλλα με κανένα σοβαρό τρόπο αμάν πια με τις πορείες νισάφι πια...

Άντε ρε παιδιά κι εγώ μαζί σας είμαι και θα είμαι. Εδώ και κάτι χρόνια έχω περιορίσει τα έξοδα μου στο ελάχιστο, και όχι γιατι δεν είχα λεφτά, επειδή δεν γούσταρα να στηρίζω ούτε μία παραπάνω επιχείρηση απο όσο χρειαζόμουν. Γουστάρω και το κάνω! Με ελάχιστες, σχεδόν υποχρεωτικές εξαιρέσεις έχω κόψει τηλεόραση, εξόδους, καφέδες, νυχτερινά μαγαζιά, άσκοπες αγορές, περιττές μετακινήσεις, τα πάντα! Χρόνια τώρα! Είναι τρόπος ζωής! Πλέον έχω μείνει άνεργος, οπότε το καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω αυτήν την στιγμή, είναι όσο μπορώ και στηρίζομαι στα πόδια μου να μην ψάξω για δουλεία αλλα για καμιά καλύτερη εναλλακτική! Δεν βλέπετε ρε παιδιά τι γίνεται γύρω σας? Όπως πολύ γραφικά είχα δει σε τοίχο: Άμα δεν βρούμε δουλειά καλά, άμα βρούμε τι θα κάνουμε? Να λείπει το βύσσινο, προτιμώ να ψάξω για άτομα που δεν είναι ευθυνόφοβα και που δεν φοβούνται την αλλαγή, να κάνουμε μαζί κάτι διαφορετικό!

Δεν σας αρέσουν οι λύσεις μου? Οκ, προτείνετε καλύτερες αν μπορείτε! Σας άρεσαν? Τότε τι στον πούτσο περιμένετε? Σας ενοχλεί η αργκώ μου? Όταν σας μπαίνει το αγγούρι στον κώλο με τάκτ είναι καλύτερα?

Ξυπνάτε γαμώτο επιτέλους. Κοιτάξτε να βρείτε αυτά που μας ενώνουν και σταματήστε τις παπαροφαγωμάρες μεταξύ σας. Σας το εγγυώμαι προσωπικά, θα έχουμε όλον τον καιρό να φαγωθούμε πιο μετά, όμως έχουμε πάρα πολύ σημαντικότερα πράγματα να ασχοληθούμε τώρα, οκ?

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ!

Read More

Είμαι η συνδεσμολογία του νευρικού μου συστήματος.

*Μετάφραση στα ελληνικά μιας ομιλίας του Sebastian Seung στο TED.

Ζούμε σε μια αξιοσημείωτη εποχή. Την εποχή των γονιδίων. Το γονιδίωμα σας είναι το σύνολο της αλληλουχίας του DNA σας. Η δικιά σας αλληλουχία και η δικιά μου είναι ελαφρώς διαφορετικές. Για αυτό και δείχνουμε διαφορετικοί. Εγώ έχω καφέ μάτια, εσείς μπορεί να έχετε μπλε η γκρι. Δεν έχει να κάνει μόνο με την εξωτερική εμφάνιση. Οι ειδήσεις μας λένε οτι τα γονίδια μπορούν να μας δώσουν τρομακτικές αρρώστιες, ακόμα και να διαμορφώσουν την προσωπικότητα μας η να μας δώσουν νοητικές διαταραχές. Τα γονίδια μας φαίνεται να έχουν εκπληκτική δύναμη όσον αφορά τι τι μέλλει γενέσθαι. Κι όμως, θα ήθελα να σκέφτομαι οτι είμαι κάτι παραπάνω απο τα γονίδια μου. Εσείς τι λέτε? Είστε κάτι παραπάνω από τα γονίδια σας? (κοινό: Ναι.) Λέτε ναι? Νομίζω πως κάποιοι συμφωνούν μαζί μου. Νομίζω πως θα έπρεπε να κάνουμε μια δήλωση. Ωραία: "Είμαι κάτι παραπάνω από τα γονίδια μου" -  πάμε όλοι μαζί?  Όλοι: Είμαι κάτι παραπάνω απο τα γονίδια μου. (επιφωνήματα) Τι είμαι όμως? (γέλια)

Είμαι η συνδεσμολογία του νευρικού μου συστήματος.

(σημείωση: η λέξη που χρησιμοποιήθηκε στην ομιλία είναι το connectome αλλά νομίζω δεν υπάρχει αντίστοιχη στα ελληνικά. (κονέκτωμα?) Περιληπτικά connectome ονομάζουμε την πλήρη περιγραφή της δομικής συνδεσιμότητας (τη φυσική καλωδίωση) του νευρικού συστήματος ενός οργανισμού. Το πεδίο της επιστήμης που ασχολούνται με τη συναρμολόγηση, τη χαρτογράφηση και ανάλυση των δεδομένων σχετικά με τις νευρωνικές συνδέσεις ονομάζεται connectomics. Θα χρησιμοποιώ την λέξη συνδεσμολογία όποτε αναφέρεται για καλύτερη ανάγνωση του κειμένου.)

Τώρα, μιας και είστε υπέροχο κοινό, μπορείτε να με διασκεδάσετε και να το πείτε και αυτό μαζί μου επίσης? Όλοι: είμαι η συνδεσμολογία μου. Πω ακούστηκε φοβερό! Ούτε καν ξέρετε τι είναι η "συνδεσμολογία" και πάτε με τα νερά μου. Να πάω σπίτι τώρα?
Λοιπόν, μέχρι σήμερα μόνο μια συνδεσμολογία είναι (πλήρως) γνωστή, και είναι αυτή αυτού του μικρού σκουληκιού.

Το μέτριο του νευρικό σύστημα αποτελείται από μόλις 300 νευρώνες, και στην δεκαετία του 70 και του 80 μια ομάδα από επιστήμονες χαρτογράφησαν και τις 7.000 συνδέσεις μεταξύ των νευρώνων.

Κάντε κλικ για μεγέθυνση

Σε αυτό το διάγραμμα, κάθε κόμβος είναι ένας νευρώνας και κάθε γραμμή είναι μία σύνδεση. Αυτή είναι η συνδεσμολογία του σκουληκιού C. elegans. Η δικιά σας συνδεσμολογία είναι πολύ πιο πολύπλοκη από αυτό, επειδή ο εγκέφαλος σας περιέχει 100 δισεκατομμύρια (100.000.000.000!) νευρώνες και 10.000 φορές περισσότερες συνδέσεις. (1.000.000.000.000.000 ένα τετράκις εκατομμύριο!) Υπάρχει ένα σχετικό διάγραμμα για τον εγκέφαλο σας, αλλά δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση να χώραγε στην οθόνη. Η συνδεσμολογία σας περιέχει ένα εκατομμύριο φορές πιο πολλές συνδέσεις από τα γράμματα του γονιδιώματος σας. Αυτό είναι ΠΟΛΥ πληροφορία.

Τι υπάρχει σε αυτήν την πληροφορία? Δεν γνωρίζουμε για σίγουρα, αλλά υπάρχουν θεωρίες. Από τον δέκατο ένατο αιώνα οι νευροεπιστήμονες πιθανολογούν οτι ίσως οι μνήμες σας - οι πληροφορίες που σας κάνουν τον εαυτό σας - ίσως λοιπόν οι μνήμες σας είναι αποθηκευμένες στις συνδέσεις μεταξύ των νευρώνων του εγκεφάλου σας. Και πιθανόν άλλες απόψεις της προσωπικής σας ταυτότητας - ίσως η προσωπικότητα σας και η σκέψη σας - ίσως είναι και αυτά κωδικοποιημένα στις συνδέσεις μεταξύ των νευρώνων σας. Οπότε τώρα καταλαβαίνετε γιατί πρότεινα αυτήν την υπόθεση:

Είμαι η συνδεσμολογία του νευρικού μου συστήματος.

 Δεν σας ζήτησα να το πείτε επειδή είναι αλήθεια, απλώς ήθελα να το θυμάστε. Στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε αν αυτή η υπόθεση είναι αληθινή επειδή ποτέ δεν είχαμε τεχνολογίες αρκετά δυνατές ώστε να το ελέγξουμε. Το να βρούμε την συνδεσμολογία αυτού του σκουληκιού μας πήρε δώδεκα χρόνια κοπιαστικής εργασίας. Και το να βρούμε την συνδεσμολογία μυαλών σαν τα δικά μας χρειαζόμαστε εξελιγμένες τεχνολογίες, αυτοματοποιημένες, που θα επιταχύνουν την διαδικασία του να βρίσκουμε συνδεσμολογίες. Στα επόμενα λεπτά θα σας πω για μερικές από αυτές τις τεχνολογίες οι οποίες αυτήν την στιγμή αναπτύσσονται στο εργαστήριο μου και στα εργαστήρια των συνεργατών μου.

Λογικά έχετε ξαναδεί φωτογραφίες από νευρώνες. Μπορείτε να τα αναγνωρίσετε αστραπιαία απο τα φανταστικά τους σχήματα. Επεκτείνουν μακρυά και λεπτά κλαδιά, και εν συντομία μοιάζουν με δέντρα. Αλλά αυτό είναι μοναχά ένας νευρώνας! Αν θέλουμε να βρούμε την συνδεσιμότητα πρέπει να δούμε όλους τους νευρώνες ταυτόχρονα.

Κάντε κλικ για μεγέθυνση

Από δω ο Bobby Kasthuri, ο οποίος δουλεύει στο εργαστήριο του Jeff Lichtman στο πανεπιστήμιο του Harvard. Ο Bobby κρατάει εκπληκτικά λεπτές φέτες απο τον εγκέφαλο ενός ποντικιού, και ζουμάρουμε 100,000 φορές ώστε να αποκτήσουμε την επιθυμητή ανάλυση ώστε να μπορούμε να δούμε όλα τα κλαδιά από νευρώνες ταυτόχρονα. Εκτός βέβαια από το ότι ίσως να μην μπορείτε να τα αναγνωρίσετε, και αυτό επειδή πρέπει να δουλέψουμε σε τρεις διαστάσεις. Αν πάρουμε πολλές εικόνες από πολλές φέτες του εγκεφάλου και τις στοιβάξουμε την μια πάνω από την άλλη παίρνουμε μια τρισδιάστατη εικόνα.

Και πάλι δεν μπορείτε να δείτε τις διακλαδώσεις, οπότε ξεκινάμε από την κορυφή, και χρωματίζουμε τις τομές του ενός κλαδιού με κόκκινο, και κάνουμε αυτό το πράγμα και για την επόμενη φέτα και για την επόμενη. Και συνεχίζουμε να το κάνουμε αυτό φέτα-φέτα, και αν συνεχίσουμε σε όλη την στοίβα από φέτες μπορούμε να αναδομήσουμε το τρισδιάστατο σχήμα ενός μικρού κομματιού μιας διακλάδωσης ενός νευρώνα.
 

Και μπορούμε να κάνουμε την ίδια διαδικασία για άλλον νευρώνα και να τον χρωματίσουμε πράσινο, και όπως βλέπετε εδώ ο πράσινος νευρώνας ακουμπάει τον κόκκινο νευρώνα σε δύο σημεία, τα οποία ονομάζουμε συνάψεις.Ας ζουμάρουμε στο εσωτερικό μιας σύναψης, κρατήστε το βλέμμα σας στο εσωτερικό του πράσινου νευρώνα.

Θα έπρεπε να δείτε μικρά κυκλάκια. αυτά ονομάζονται κυστίδια. Εμπεριέχουν ένα μόριο που το ονομάζουμε νευροδιαβιβαστή. Οπότε, όταν ο πράσινος νευρώνας θέλει να επικοινωνήσει, όταν θέλει να στείλει ένα μήνυμα στον κόκκινο νευρώνα, "φτύνει" νευροδιαβιβαστές. Στην σύναψη, οι δύο νευρώνες λέμε οτι είναι συνδεδεμένοι, σαν δύο φίλοι στο τηλέφωνο.


Οπότε λοιπόν έτσι βρίσκουμε μια σύναψη. Πως μπορούμε να βρούμε ολόκληρη την συνδεσμολογία?


Λοιπόν, παίρνουμε αυτό το τρισδιάστατο πάκο από φωτογραφίες που λέγαμε πριν και του συμπεριφερόμαστε λες και είναι ένα γιγάντιο τρισδιάστατο βιβλίο για χρώματα. (σαν το ζωγραφίζω και μαθαίνω) Ζωγραφίζουμε κάθε νευρώνα με διαφορετικό χρώμα και μετά κοιτάμε μέσα απο όλες τις εικόνες, βρίσκουμε τις συνάψεις και σημειώνουμε τα χρώματα των δύο νευρώνων που συνεπάγονται σε κάθε σύναψη. Αν το κάνουμε αυτό σε όλες τις εικόνες μπορούμε να βρούμε μια συνδεσμολογία. 

(Το τρίτο είναι άλλο σε γραφική μορφή) 

Τώρα, σε αυτό το σημείο έχετε μάθει τα βασικά των νευρώνων και των συνάψεων. Και νομίζω οτι είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε ένα απο τα πιο σημαντικά ερωτήματα της νευροεπιστήμης: Πόσο διαφορετικοί είναι οι εγκέφαλοι των αντρών και των γυναικών? (γέλια) Σύμφωνα με αυτό το βιβλίο αυτοβοήθειας οι εγκέφαλοι των αντρών είναι σαν τις βάφλες, κρατάνε τις ζωές τους τακτοποιημένες σε κουτιά. Οι εγκέφαλοι των γυναικών είναι σας το σπαγγέτι, τα πάντα στην ζωή τους συνδέονται με όλα τα άλλα. (γέλια) Εσείς γελάτε, αλλά, ξέρετε, αυτό το βιβλίο μου άλλαξε την ζωή! (γέλια) Αλλα σοβαρά τώρα, ποιό είναι το λάθος εδώ? Όλοι ξέρετε αρκετά καλά για να μου πείτε. Ποιό είναι το λάθος με αυτή την δήλωση?

Το εν λόγω βιβλίο

Δεν έχει σημασία αν είσαι άντρας η γυναίκα, ολονών τα μυαλά είναι σαν σπαγγέτι. Η ίσως, capellini με λεπτά κλαδάκια. Όπως  κάθε ένα σπαγγέτι συναντιέται με πολλά άλλα στο πιάτο σας, ένας νευρώνας συναντάει πολλούς άλλους νευρώνες μέσω των εμπλεκόμενων κλάδων τους. Ένας νευρώνας μπορεί να συνδεθεί με τόσο πολλούς άλλους νευρώνες επειδή μπορεί να υπάρχουν συνάψεις σε αυτά τα σημεία επαφής.


Ήδη, μπορεί να έχετε ψιλοχάσει την προοπτική στο πόσο μεγάλο είναι αυτό το κυβάκι εγκεφαλικού ιστού. Οπότε ασ κάνουμε μια σειρά απο συγκρίσεις για να σας δείξω. Σας διαβεβαιώνω, είναι πολύ μικρό. Είναι απλώς έξι μίκρο (1"micro" = 10^-6) σε κάθε άκρη. 


Οπότε, τόσο είναι σε σχέση με έναν ολόκληρο νευρώνα. Και μπορούμε να πούμε, πραγματικά, μόνο τα μικρότερα κομμάτια των κλαδιών περιέχονται μέσα σε αυτό το κυβάκι. Και ένας νευρώνας, λοιπόν, είναι μικρότερος από έναν εγκέφαλο. Και αυτός είναι απλώς ένας εγκέφαλος ποντικιού. Είναι πολύ μικρότερος από έναν ανθρώπινο.

Κάντε κλικ για μεγέθυνση

Οπότε, όταν δείχνω στους φίλους μου αυτό μερικέ φορές μου έχουν πει: "Ξέρεις, Sebastian, θα έπρεπε απλά να τα παρατήσεις. Η νευροεπιστήμη είναι απελπισία." επειδή αν κοιτάξεις έναν εγκέφαλο μα γυμνό μάτι, δεν μπορείς να δεις πόσο πολύπλοκος είναι, αλλά όταν χρησιμοποιείς ένα μικροσκόπιο, επιτέλους, η κρυμμένη πολυπλοκότητα αποκαλύπτεται. Τον δέκατο έβδομο αιώνα, ο μαθηματικός και φιλόσοφος Blaise Pascal, έγραψε στoν φόβο του για το άπειρο, το συναίσθημα  της ασημαντότητας όταν σκέπτεται τα τεράστια όρια του διαστήματος. Και, σαν επιστήμονας, υποτίθεται δεν θα έπρεπε να μιλάω για τα συναισθήματα μου. "Πολλές πληροφορίες, καθηγητά." Αλλά μπορώ? (γέλια, χειροκροτήματα).


Αισθάνομαι περιέργεια, και αισθάνομαι θαυμασμό, αλλά ανα τους καιρούς επίσης αισθάνομαι απελπισία. Γιατί διάλεξα να σπουδάσω αυτό το όργανο που είναι τόσο εκπληκτικό στην πολυπλοκότητα του που θα μπορούσε να είναι ατελείωτο? Είναι παράλογο. Πως τολμάμε να σκεπτόμαστε οτι θα μπορούσαμε να το κατανοήσουμε? Κι όμως, επιμένω σε αυτή την δονκιχωτική προσπάθεια. Και όντως, αυτές τις μέρες συλλέγω νέες ελπίδες. Κάποια μέρα, μια αρμάδα απο μικροσκόπια θα συλλάβει κάθε νεύρο και κάθε σύναψη σε μια γιγαντιαία βάση δεδομένων απο εικόνες. Και κάποια μέρα, υπερυπολογιστές με τεχνητή νοημοσύνη θα αναλύουν τις εικόνες χωρίς ανθρώπινη βοήθεια ώστε να τις συνοψίσουν σε μια συνδεσμολογία. Δεν ξέρω, αλλά ελπίζω οτι θα ζώ για να δω αυτήν την μέρα, επειδή το να βρεί κανείς την ανθρώπινη συνδεσμολογία είναι μία απο τις σπουδαιότερες τεχνολογικές προκλήσεις όλων των εποχών, θα χρειαστεί την δουλειά γενεών για να πετύχει.


Αυτήν την στιγμή, οι συνεργάτες μου και εγώ, αυτό στο οποίο στοχεύουμε είναι πολύ πιο μέτριο - απλώς να βρούμε ψήγματα απο συνδεσμολογίες απο μικρά κομμάτια απο εγκέφαλους ποντικιών και ανθρώπων. Αλλα ακόμα και αυτό θα είναι αρκετό για τα πρώτα τέστ αυτής της υπόθεσης, του οτι "εγώ είμαι η συνδεσμολογία του νευρικού μου συστήματος".


Για τώρα, αφήστε με να προσπαθήσω να σας πείσω για την αληθοφάνεια αυτής της υπόθεσης, το οτι πραγματικά αξίζει να την πάρετε σοβαρά. Όταν μεγαλώνετε κατα την διάρκεια της παιδικής σας ηλικίας και γερνάτε κατά την ενηλικίωση, η προσωπική σας ταυτότητα αλλάζει με αργούς ρυθμούς. Ομοίως, κάθε συνδεσμολογία αλλάζει με την πάροδο του καιρού. 
Τι είδους αλλαγές συμβαίνουν? Λοιπόν, οι νευρώνες, σαν τα δέντρα, μπορούν να βγάλουν κι άλλα κλαδιά η να χάσουν τα παλιά τους, συνάψεις μπορούν να δημιουργηθούν και να εξαλειφθούν, και οι συνάψεις μπορούν να γίνουν μεγαλύτερες και μικρότερες.
Δεύτερη ερώτηση: τι προκαλεί αυτές τις αλλαγές? Λοιπόν, είναι αλήθεια. Μέχρι κάποιον βαθμό αυτά είναι προγραμματισμένα από τα γονίδια σας. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, επειδή υπάρχουν σήματα, ηλεκτρικά σήματα, τα οποία ταξιδεύουν στους κλάδους των νευρώνων και χημικά σήματα τα οποία περνάνε απο κλάδο σε κλάδο. Αυτά τα σήματα λέγονται νευρωνική δραστηριότητα. Και υπάρχουν πολλές αποδείξεις οτι η νευρωνική δραστηριότητα κωδικοποιεί τις σκέψεις, τα αισθήματα και τις αντιλήψεις μας, τις τις ψυχικές-διανοητικές μας εμπειρίες. Και υπάρχουν πολλές αποδείξεις οτι η νευρική δραστηριότητα μπορεί να κάνει τις συνδέσεις σας να αλλάξουν. Και αν βάλεις αυτά τα δύο γεγονότα μαζί, αυτό σημαίνει οτι οι εμπειρίες σας μπορούν να αλλάξουν την νευρωνική συνδεσμολογία σας.

Και για αυτό κάθε συνδεσμολογία είναι μοναδική, ακόμα και αυτές από γενετικά πανομοιότυπα (μονοζυγωτικά) δίδυμα. Η συνδεσμολογία είναι το μέρος που η φύση συναντά την ανατροφή. Και ίσως είναι σωστό οτι απλώς και μόνο η ίδια η διαδικασία της σκέψης μπορεί να αλλάξει την συνδεσμολογία σας - μια ιδέα που ίσως την βρείτε ενδυναμωτική.

Τι υπάρχει σε αυτήν την εικόνα? Ένα ποτάμι από νερό, ίσως πείτε. Τι άλλο υπάρχει στην εικόνα? Ας μην ξεχνάμε το αυλάκι που υπάρχει στην Γη. Χωρίς αυτό το νερό δεν θα ήξερε προς τα πια κατεύθυνση να κυλήσει. Με αυτό το ποτάμι, θα ήθελα να προτείνω μια μεταφορά για την σχέση μεταξύ της νευρωνικής δραστηριότητας και της συνδεσιμότητας. Η νευρωνική δραστηριότητα αλλάζει συνεχώς. Είναι σαν το νερό απο το ποτάμι, ποτέ δεν κάθεται ακίνητο. Οι συνδέσεις του νευρωνικού δικτύου του εγκεφάλου προσδιορίζουν τις πορείες μέσα στις οποίες κυλάει η νευρωνική δραστηριότητα, οπότε η συνδεσιμότητα είναι κάτι σαν τον πυθμένα του ποταμού. Αλλά η μεταφορά είναι πιο έντονη απο αυτό, επειδή είναι αλήθεια οτι ο πυθμένας καθοδηγεί την ροή του νερού, αλλα σε μεγάλα διαστήματα χρόνου το νερό επίσης αναδιαμορφώνει τον πυθμένα του ποταμού. Και όπως μόλις σας είπα, η νευρωνική δραστηριότητα μπορεί να αλλάξει την συνδεσιμότητα σας. 


Και, αν μου επιτρέπατε να ανεβώ σε αλληγορικά ύψη, θα σας υπενθυμίσω οτι η νευρωνική δραστηριότητα είναι η φυσηκή βάση - η τουλάχιστον έτσι νομίζουν οι νευροεπιστήμονες - των σκέψεων, αισθημάτων και αισθήσεων. Οπότε μπορεί να μιλάμε ακόμα και για την ροή της συνείδησης. Η νευρωνική δραστηριότητα είναι το νερό της, και η συνδεσιμότητα είναι ο πυθμένας της.


Οπότε, ας επιστρέψουμε απο τα ύψη της μεταφοράς και ας επιστρέψουμε στην επιστήμη. Ας υποθέσουμε οτι οι τεχνολογίες μας για να βρίσκουμε συνδεσμολογίες δουλέψουν πλήρως. Τι θα κάναμε ώστε να ελέγξουμε την υπόθεση:
"Είμαι η συνδεσμολογία του νευρικού μου συστήματος."?
 Λοιπόν, εγώ προτείνω ένα άμεσο τέστ. Ας κάνουμε μια απόπειρα να διαβάσουμε μνήμες απο τις συνδεσμολογίες. Θεωρήστε την μνήμη μιας μακράς χρονικής αλληλουχίας κινήσεων, σαν έναν πιανίστα που παίζει μια sonata του Beethoven. Σύμφωνα με μια θεωρία που πάει πίσω στον δέκατο ένατο αιώνα, τέτοιου είδους μνήμες αποθηκεύονται σαν αλυσίδες από συναπτικές συνδέσεις μέσα στον εγκέφαλο σας.

 Επειδή, αν οι πρώτοι νευρώνες στην αλυσίδα ενεργοποιηθούν, μέσω των συνάψεων τους στέλνουν μυνήματα στους επόμενους νευρώνες, οι οποίοι ενεργοποιούνται, και πάει λέγοντας, σαν σειρά απο ντόμινο. Και αυτή η αλληλουχία νευρωνικής ενεργοποίησης πιθανολογείται οτι είναι η νευρωνική βάση αυτής της αλληλουχίας κινήσεων. Οπότε, ένας τρόπος ωστε να δοκιμάσουμε την θεωρία είναι να κοιτάξουμε για τέτοιου είδους αλυσίδες μέσα στις συνδεσμολογίες. Αλλα δεν θα είναι εύκολο, επειδή δεν θα μοιάζουν σαν το σχήμα παραπάνω. Πρόκειται να είναι μπερδεμένα το ένα με το άλλο. Οπότε θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τους υπολογιστές μας ωστε να προσπαθήσουμε να ξεμπερδέψουμε την αλυσίδα. Και αν μπορέσουμε να το κάνουμε αυτό, η αλληλουχία νευρώνων που θα ανακτήσουμε από αυτό το ξεμπέρδεμα θα είναι μια πρόβλεψη του μοντέλου της νευρωνικής δραστηριότητας η οποία επαναλαμβάνεται στον εγκέφαλο κατά την διάρκεια της ανάκλησης της μνήμης. Και αν αυτό είναι επιτυχές, θα είναι το πρώτο παράδειγμα του να διαβάζουμε μια μνήμη απο μια συνδεσμολογία.

 Τι χαμός. Δοκιμάσατε ποτέ να συνδέσετε ένα σύστημα τόσο πολύπλοκο όσο αυτό? Ελπίζω όχι. Αλλα αν το έχετε κάνει γνωρίζετε ότι είναι πολύ εύκολο να κάνετε λάθος. Οι διακλαδώσεις των νευρώνων είναι σαν τα "καλώδια" του εγκεφάλου. Μπορεί κανείς να μαντέψει ποιό είναι το συνολικό μήκος των "καλωδίων" του εγκεφάλου σας?  Θα σας κάνω έναν υπαινιγμό. Είναι ένα μεγάλο νούμερο. (γέλια) Εκτιμώ, εκατομμύρια μίλια. Όλα συσκευασμένα στο κρανίο σας. Και αν εκτιμήσετε αυτό το νούμερο, μπορείτε εύκολα να δείτε οτι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα για κάποια λάθος συνδεσμολογία στον εγκέφαλο. Και πράγματι, οι εφημερίδες λατρεύουν πρωτοσέλιδα σαν, "Τα μυαλά των ανορεξικών είναι συνδεδεμένα διαφορετικά" ή "Τα μυαλά των αυτιστικών είναι συνδεδεμένα διαφορετικά". Αυτοί είναι εύλογοι ισχυρισμοί, αλλα στην πραγματικότητα, δεν μπορούμε να δούμε την συνδεσμολογία του εγκεφάλου αρκετά καθαρά ωστε να πούμε αν αυτά είναι πράγματι αληθινά αξιώματα. Οπότε οι τεχνολογίες για να δούμε τις συνδεσμολογίες θα μας επιτρέψουν επιτέλους να διαβάσουμε τυχόν λάθος συνδεσμολογίες του εγκεφάλου, να δούμε ψυχικές διαταραχές στις συνδεσμολογίες.


Μερικές φορές ο καλύτερος τρόπος να ελέγξουμε μια υπόθεση είναι να εξετάσουμε τον πιο ακραίο υπαινιγμό της. Οι φιλόσοφοι γνωρίζουν αυτό το παιχνίδι πολύ καλά. Αν πιστέυετε οτι "Είμαι η συνδεσμολογία του νευρικού μου συστήματος." νομίζω οτι θα έπρεπε επίσης να δεχτείτε την ιδέα οτι ο θάνατος είναι η καταστροφή της συνδεσμολογίας του. Το αναφέρω επειδή υπάρχουν προφήτες σήμερα ποθ ισχυρίζονται οτι η τεχνολογία θα τροποποιήσει θεμελιωδώς την ανθρώπινη κατάσταση και πιθανόν ίσως και να μετατρέψει το ανθρώπινο είδος. Ένα απο τα πιο λατρεμένα τους όνειρα είναι να ξεγελάσουν τον θάνατο με την πρακτική που είναι πλέον γνωστή ως κρυογονική.Αν δώσετε 100.000 δολλάρια μπορείτε να κανονίσετε να σας καταψύξουν το σώμα μετά τον θάνατο σας και να το αποθηκεύσουν σε υγρό άζωτο σε μία απο αυτές τις δεξαμενές σε αυτήν την αποθήκη στην Αριζόνα,

αναμένοντας έναν μελλοντικό πολιτισμό ο οποίος είναι αρκετά προηγμένος ωστε να σας αναστήσει. Θα έπρεπε να περιγελάμε τους μοντέρνους αναζητητές της αθανασίας, αποκαλώντας τους ανόητους? Η κάποια μέρα αυτοί θα καγχάζουν πάνω από τους τάφους μας? Δεν γνωρίζω. Προτιμώ να δοκιμάσω τις πεποιθήσεις τους, επιστημονικά. Προτείνω να επιχειρήσουμε να βρούμε την συνδεσμολογία ενός κατεψυγμένου εγκεφάλου. Γνωρίζουμε οτι η εγκεφαλική ζημιά συμβαίνει μετά θάνατον και κατα την διάρκεια της κατάψυξης. Η ερώτηση είναι: Αυτή η ζημιά έχει σβήσει την συνδεσμολογία του? Αν έχει, δεν υπάρχει τρόπος κανένας μελλοντικός πολιτισμός να μπορέσει να ανακτήσει τις μνήμες αυτών των κατεψυγμένων εγκεφάλων. Η ανάσταση ίσως πετύχει για το σώμα, αλλα όχι για το πνεύμα. Απο την άλλη, αν η συνδεσμολογία είναι ακόμα ανέγγιχτη, δεν μπορούμε να περιγελούμε τους ισχυρισμούς της κρυογονικής τόσο εύκολα.

Περιέγραψα μια αναζήτηση, η οποία ξεκινάει στον κόσμο του πολύ μικρού, και μας ωθεί στον κόσμο του μακρινού μέλλοντος. Οι συνδεσμολογίες θα σημειώσουν ένα κομβικό σημείο στην ανθρώπινη ιστορία. Όπως εξελιχτήκαμε απο τους πιθικοειδείς μας πρόγονους της αφρικανικής σαβάνας, αυτό που μας διέκρινε ήταν οι μεγαλύτεροι μας εγκέφαλοι. Έχουμε χρησιμοποιήσει τους εγκέφαλους μας για να σχεδιάσουμε ακόμα πιο εκπληκτικές τεχνολογίες. Εν τέλει, αυτές οι τεχνολογίες θα γίνουν τόσο δυνατές που θα τις χρησιμοποιούμε για να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας αποδομώντας και ανακατασκευάζοντας τους ίδιους μας τους εγκεφάλους. Πιστεύω οτι αυτό το ταξίδι της αυτογνωσίας δεν είναι μόνο για επιστήμονες, αλλα για όλους μας. Και είμαι ευγνώμων για την δυνατότητα να μοιραστώ αυτό το ταξίδι με σας σήμερα.

Σας ευχαριστώ.

Read More

Γιατί δεν με νοιάζει όταν οι άνθρωποι τρώνε τα μούτρα τους

Γιατί να με νοιάξει δηλαδή? Δεν κατάλαβα...

Πείτε για παράδειγμα οτι ο κλασσικός "μάγκας" παίρνει το αμάξι και οδηγάει επικίνδυνα και φεύγει το αμάξι -όχι, αυτό είναι ευφημισμός, το αμάξι δεν φεύγει απο μόνο του- και δεν υπολογίζει κάτι καλά και στουκάρει σε καμια κολώνα και γίνεται κιμάς... Όταν έρθει η ώρα για την κηδεία θα ακουστεί η κλασσική ατάκα:

"Ήταν το καλύτερο παιδί, θεε μου γιατί μας το πήρες."
(Το "θεε μου γιατί μας το πήρες" δεν το έβαλα μόνο επειδή τα έχω με τους θρήσκους με τους οποίους θα καταπιαστώ παρακάτω, το έβαλα επειδή δυστυχώς έχω πάει σε μπόλικες κηδείες και η ατάκα είναι αυτούσια και απαράλλαχτη.)

Πρώτα απ όλα το παιδί δεν σας το πήρε ο θεός. Είτε υπάρχει είτε όχι ο θεός (λολ?) ούτε είπε στο παιδί σας να οδηγάει επικίνδυνα ούτε σας σαμποτάρει το αμάξι λες και δεν έχει άλλη δουλειά. Και δεν ήταν το καλύτερο παιδί. Μαλάκας ήταν, οδηγούσε επικίνδυνα και πήρε αυτό που του άξιζε. Και δεν κάνατε και τίποτα για να το αποτρέψετε. Όταν το έπαιρνε το αμάξι, έκανε μαλακίες και την γλίτωνε κανείς δεν έκανε τίποτα ε? Ακολουθώντας την λογική πήρατε κι εσείς αυτό που σας άξιζε. Για αυτούς που θα έπρεπε να στεναχωρηθείτε είναι τα τυχόν άλλα αθώα άτομα που πήρε στον λαιμό του ο μαλάκας ο γιόκας σας.

Άντε με τους μαλάκες πια....

Πάμε με την ίδια λογική στους ναρκομανείς. Ας υποθέσουμε οτι το παιδί σας κάνει χρήση ναρκωτικών και κάποια στιγμή αυτό πέφτει στην αντίληψη σας. Οι προσπάθειες σας να το βάλετε στον "ίσιο" δρόμο είναι μάταιες και το παιδί σας πεθαίνει απο υπερβολική δόση. Και κλαίτε. Κλαίτε? Τολμάτε και κλαίτε? Είχατε ένα παιδί που εν γνώση του έπαιρνε ναρκωτικά -και όλοι ξέρουν τι είναι τα ναρκωτικά, εδώ ξέρετε εσείς, δεν ξέρει το παιδί σας?-  και δεν έλεγε να τα κόψει, τι περιμένατε ακριβώς να γίνει δηλαδή?

ΕΚΠΛΗΞΗ!

Όχι τίποτα άλλο αλλά τους ναρκομανείς του έχουμε περιθωριοποιήσει πάρα πολύ, κανείς δεν τους δείχνει λίγη αγάπη και αρκετοί τους φοβούνται. Και ξέρετε ποιά λογική ακολουθεί μια οικογένεια όταν μαθαίνει οτι άλλης οικογένειας το παιδί έχει μπλέξει με τα ναρκωτικά? Κόβουν τα πολλά πάρε δώσε με την οικογένεια του εθισμένου λες και θα κολλήσουν ναρκομανίτιδα. Αυτό λέγεται στρουθοκαμηλισμός. Επιλέγουμε να αγνοήσουμε ένα πρόβλημα περιμένοντας ως δια μαγείας να λυθεί μόνο του. Στο τέλος δεν ξέρετε πόσο χαίρομαι όταν όλα απλά παίρνουν τον δρόμο τους και το πρόβλημα χτυπάει την δική τους πόρτα...

Θέλετε περί θρησκείας? Τα πράγματα μιλάνε από μόνα τους... η μήπως όχι? Είναι απλό. Ότι και να πιστεύει κάποιος για οποιοδήποτε θέμα δεν επηρεάζει την αληθοτιμή (το κατά πόσο είναι αληθινό) του θέματος. Κάποιος θα έλεγε οτι είναι αυτονόητο. Προφανώς όμως, κρίνοντας μέσω του αποτελέσματος δηλαδή τα ποσοστά θρήσκων ανα τον πλανήτη ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Αν και όπως προκύπτει δεν είναι η θρησκεία το πρόβλημα, είναι μέρος του προβλήματος. Είναι η λογική που προωθεί το κάθε σύστημα θρησκείας, το "πίστευε και μη ερεύνα", ο δογματισμός. Όσο κι αν πραγματικά λυπάμαι τα άτομα που πίστεψαν το ψέμα της θρησκείας καλό θα ήταν να μην περιμένουν και συμπαράσταση στην πτώση τους όταν αρχίσουν και καταλαβαίνουν οτι η άποψη που τους είχε επιβληθεί για την ζωή ήταν κενή νοήματος. Να πέσουνε να φάνε τα μούτρα τους και όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Το καλύτερο που θα μπορούσα εγώ προσωπικά να κάνω σε τέτοια άτομα είναι να τους δείξω πως είναι πραγματικά ο κόσμος -η πιο σωστά, να τους εξηγήσω γιατί έχω καταλήξει να έχω αυτήν την γνώμη για τον κόσμο-, είτε τους αρέσει η όχι, είτε μου αρέσει είτε όχι. Για να νιώθουν καλύτερα έχουν τους φίλους τους, εγώ έχω άλλον ρόλο, τον ρόλο του δασκάλου, τον ρόλο του ανθρώπου που θα τους μάθει να αναπτύξουν και να χρησιμοποιούν την κριτική τους ικανότητα. Αν και αυτό κανονικά είναι δουλειά των γονιών και του συστήματος εκπαίδευσης τους...

Τώρα περι κρίσης που είναι και επίκαιρο. Εμπιστευτήκανε οι γονείς μας κι οι παππούδες μας τους πολιτικούς και τους αφήσαν να αλωνίζουν και τώρα παραπονιούνται για την κρίση. Αφήσανε τα λαμόγια να θεριέυουν. Για καμια καλή θέση στο δημόσιο, για να βολέψουν κάπου το μαμούχαλο το παιδί τους η για κανα κομμάτι γης ανταλλάζανε πρόθυμα τις ψήφους τους. Δεν τους πείραζε τι κάναν οι πολιτικοί αρκεί να ήταν αυτοί βολεμένοι. Τώρα που φαίνονται τα συμπτώματα απο τις πράξεις τους παραπονιούνται και ξεσηκώνονται. Άϊ σιχτίρ υποκριτές. Τα κάνατε μπουρδέλο και τώρα περιμένετε απο τα παιδιά σας να μαζέψουν τα σκατά...

Αυτή η λογική θα έπρεπε να ακολουθείται παντού. Είναι καλό να τρώνε οι άνθρωποι τα μούτρα τους ακόμα κι αν αυτό οδηγεί μερικές φορές σε θάνατο. (Με τον θάνατο τουλάχιστον σταματάνε να κάνουν μαλακίες και γίνονται παράδειγμα προς μίμηση από τους γύρω, τώρα αν δεν βάλουν και οι γύρω μυαλό τι να πω...). Είναι καλό γιατί όταν τρως τα μούτρα σου είναι καλή ευκαιρία να αλλάξεις τρόπο σκέψης. Αν είσαι παρανοϊκός -και αυτό ορίζεται απλοϊκά σαν παράνοια, το να επαναλαμβάνει κανείς το ίδιο πράγμα με την ιδέα οτι θα επιτύχει διαφορετικό αποτέλεσμα- τρως τα μούτρα σου. Και το ευχαριστιέμαι όταν το παίζουν όλοι έξυπνοι και ξερόλες και πέφτουν απο τα σύννεφα όταν τους διαλύεται η ψευδαίσθηση που είχαν πλάσει γύρω τους. Είναι φαντασιόπληκτοι, μπουμπούνες και ξεροκέφαλοι. Ελάτε πάμε όλοι μαζί...

Εν κατακλείδι αυτοί είναι οι λόγοι που δεν με νοιάζει όταν οι άνθρωποι τρώνε τα μούτρα τους. Είναι απλώς ο καιρός που τους επιστρέφουν πίσω τα αποτελέσματα των πράξεων τους. Εγώ όμως που είμαι νεούδι εδώ γύρω και δεν έχω κάνει τίποτα τι σας φταίω, ε? Τι φταίω να πεινάσω εξ' αιτίας σας? Τι φταίω που δεν κάνατε τίποτα για να το αλλάξετε? Δεν τον επέλεξα εγώ αυτόν τον κόσμο, εσείς διαλέξατε να με κάνετε. Τα όνειρά μου καταστρέφονται καθημερινά, τα δικά μου και άλλων χιλιάδων παιδιών που τολμήσατε(!) να φέρετε εν ζωή. Γιατί ρε γαμώτο, τι φταίμε?

Νιώθω πλέον χρέος μου να δείξω σε όσο περισσότερα άτομα μπορώ τον τρόπο λειτουργίας του κόσμου. Ίσως φάω κι εγώ τα μούτρα μου, που ξέρετε...

Τα ανθρώπινα όντα, τα οποία είναι σχεδόν μοναδικά στο να έχουν την ικανότητα να μαθαίνουν απο την εμπειρία των άλλων, είναι επίσης αξιοσημείωτα για την φαινομενική τους απροθυμία να το κάνουν.
Douglas Adams

Read More