Charlie Chaplin - The Great Dictator

Read More

Γκάμπορ Ματέ - Η δύναμη του εθισμού και ο εθισμός της δύναμης

Ο Καναδός γιατρός Γκάμπορ Ματέ είναι ειδικός σε θανατηφόρες ασθένειες, χημικά εξαρτώμενα άτομα, και οροθετικούς ασθενείς. Είναι φημισμένος συγγραφέας βιβλίων και αρθρογράφος γνωστός για τις γνώσεις του σχετικά με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής, στρες, χρόνιες παθήσεις και γονικές σχέσεις. Το θέμα του στο TEDxRio+20 ήταν ο εθισμός - από τα ναρκωτικά στην εξουσία. Από την έλλειψη της αγάπης έως την επιθυμία του να ξεφύγει κανείς από τον εαυτό του, από την ευπάθεια στην εύρεση εσωτερικής δύναμης - τίποτα δεν ξεφεύγει. Και διακινδυνεύει μια γενική και γενναιόδωρη συνταγή: "Βρείτε τη φύση σας και να είστε καλοί με τον εαυτό σας."

 Έχω έρθει για να σας μιλήσω για τον εθισμό, τη δύναμη του εθισμού, αλλά και για τον εθισμό στην δύναμη. Ως γιατρός, δουλεύω στο Βανκούβερ του Καναδά, και έχω εργαστεί με μερικούς πολύ, πολύ εξαρτημένους ανθρώπους. Ανθρώπους που χρησιμοποιούν ηρωίνη, κάνουν ενέσεις κοκαΐνης, πίνουν αλκοόλ, κάνουν crystal meth, και κάθε ναρκωτικό που είναι γνωστό στον άνθρωπο. Και αυτοί οι άνθρωποι υποφέρουν. Αν η επιτυχία ενός γιατρού μετράται από το πόσο καιρό ζουν οι ασθενείς του, τότε είμαι μια αποτυχία, διότι οι ασθενείς μου πεθαίνουν πολύ νέοι, σχετικά μιλώντας. Πεθαίνουν από τον ιό HIV, πεθαίνουν από ηπατίτιδα C, πεθαίνουν από μολύνσεις των βαλβίδων της καρδιάς τους, πεθαίνουν από λοιμώξεις του εγκεφάλου τους, της σπονδυλικής στήλης τους, τις καρδιάς τους, του αίματος τους. Πεθαίνουν από αυτοκτονία, από υπερβολική δόση, από βία, από ατυχήματα. Και αν δείτε κανέναν τους, σας έρχονται στο νου τα λόγια του μεγάλου Αιγύπτιου συγγραφέα Ναγκίμπ Μαχφούζ (Naguib Mahfouz), ο οποίος έγραψε, "Τίποτα δεν καταγράφει τις επιπτώσεις μιας θλιβερής ζωής, τόσο γραφικά, όσο το ανθρώπινο σώμα." Επειδή αυτοί οι άνθρωποι χάνουν τα πάντα. Χάνουν την υγεία τους, χάνουν την ομορφιά τους, χάνουν τα δόντια τους, χάνουν την περιουσία τους, χάνουν τις ανθρώπινες σχέσεις και στο τέλος, συχνά χάνουν τη ζωή τους. Και όμως, τίποτα δεν τους κλονίζει από τον εθισμό τους, τίποτα δεν μπορεί να τους αναγκάσει να εγκαταλείψουν τον εθισμό τους. Οι εθισμοί είναι ισχυροί και το ερώτημα είναι: Γιατί; Και όπως είπε ένας από τους ασθενείς μου, "Δεν φοβάμαι να πεθάνω, φοβάμαι περισσότερο να ζήσω." Και το ερώτημα που τίθεται είναι: γιατί οι άνθρωποι φοβούνται τη ζωή; Και, αν θέλετε να καταλάβετε τον εθισμό, δεν μπορείτε να εξετάσετε τι είναι λάθος με τον εθισμό, θα πρέπει να εξετάσετε τι είναι σωστό με αυτόν. Με άλλα λόγια, τι κερδίζουν τα άτομα από τον εθισμό; Τι παίρνουν που διαφορετικά δεν έχουν; Αυτό που παίρνουν οι εθισμένοι είναι ανακούφιση από τον πόνο, αυτό που παίρνουν είναι μια αίσθηση ειρήνης, μια αίσθηση ελέγχου, μια αίσθηση ηρεμίας, πολύ, πολύ προσωρινά. Και το ερώτημα είναι: γιατί αυτά τα χαρακτηριστικά λείπουν από τη ζωή τους, τι τους συνέβη; Τώρα, αν δείτε τα ναρκωτικά όπως η ηρωίνη, η μορφίνη, η κωδεΐνη, αν δείτε την κοκαΐνη, αν δει κανείς το αλκοόλ, όλα αυτά είναι παυσίπονα. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όλα καταπραΰνουν τον πόνο. Και έτσι το πραγματικό ερώτημα στον εθισμό δεν είναι γιατί ο εθισμός, αλλά γιατί ο πόνος;

Τώρα, εγώ πρόσφατα τελείωσα την ανάγνωση της βιογραφίας του Keith Richards, τον κιθαρίστα των Rolling Stones και όπως ίσως γνωρίζετε, όλοι εξακολουθούν να εκπλήσσονται από το γεγονός ότι ο Richards είναι ακόμα ζωντανός σήμερα, επειδή ήταν βαριά εξαρτημένος από την ηρωίνη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Και στη βιογραφία του, γράφει ότι ο εθισμός ήταν όλος σχετικά με το πως έψαχνε για λήθη, έψαχνε να ξεχαστεί. Λέει "Οι ακροβασίες που περνάμε απλώς και μόνο για να μην είμαστε οι εαυτοί μας για λίγες ώρες." Και το καταλαβαίνω πολύ καλά ο ίδιος επειδή ξέρω αυτήν την δυσφορία με τον εαυτό μου, γνωρίζω αυτήν την δυσφορία στο πετσί μου, ξέρω την επιθυμία του να ξεφύγω από το μυαλό μου. Ο μεγάλος Βρετανός ψυχίατρος RD Laing είπε ότι τα τρία πράγματα που οι άνθρωποι φοβούνται είναι ο θάνατος, οι άλλοι άνθρωποι, και το μυαλό τους. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στη ζωή μου ήθελα να αποσπάσω την προσοχή του εαυτού μου από το μυαλό μου, φοβόμουν να είμαι μόνος μου μαζί του. Και πώς θα αποσπούσα την προσοχή απο τον εαυτό μου; Λοιπόν, ποτέ δεν έκανα χρήση ναρκωτικών, αλλά έχω αποσπάσει τον εαυτό μου μέσω της εργασίας, και ρίχνοντας τον εαυτό μου σε δραστηριότητες. Και αποσπούσα τον εαυτό μου με ψώνια, στη δική μου περίπτωση μέσω ψηφιακών δίσκων (cd) κλασικής μουσικής. Αλλά ήμουν πραγματικά εξαρτημένος με αυτόν τον τρόπο, μία εβδομάδα ξόδεψα $ 8.000 σε κλασικούς ψηφιακούς δίσκους, όχι επειδή το ήθελα, αλλά επειδή δεν μπορούσα να σταματήσω τον εαυτό μου από το να επιστρέφει στο κατάστημα. Και ως ιατρός, συνήθιζα να ξεγεννώ πολλά μωρά και μια φορά άφησα μια έγκυο γυναίκα στο νοσοκομείο για να πάω να πάρω ένα κομμάτι κλασικής μουσικής. Θα μπορούσα να προλάβω να γυρίσω πίσω στο νοσοκομείο στην ώρα μου, αλλά μόλις μπείτε στο κατάστημα δεν μπορείτε να φύγετε επειδή υπάρχουν αυτοί οι "κακοί έμποροι κλασικής μουσικής" στους διαδρόμους, ξέρετε "Φιλαράκι, έχεις ακούσει τον τελευταίο κύκλο συμφωνίας του Μπετόβεν;" (αστειάκι) Έτσι έχασα την γέννα του μωρού, και πήγα σπίτι και είπα ψέματα στη γυναίκα μου γι 'αυτό, όπως κάθε εξαρτημένος θα έλεγε ψέμματα γι' αυτό. Και θα αγνοούσα τα παιδιά μου, λόγω της εμμονής μου με την εργασία και με τη μουσική. Έτσι λοιπόν ξέρω σαν τι είναι η απόδραση από τον εαυτό σου.

Ο ορισμός μου για τον εθισμό είναι η εξής: κάθε συμπεριφορά που σου δίνει προσωρινή ανακούφιση, προσωρινή ευχαρίστηση, αλλά σε βάθος χρόνου προκαλεί βλάβη, έχει αρνητικές συνέπειες, και δεν μπορείς να την εγκαταλείψεις παρά τις αρνητικές συνέπειες. Και από αυτήν την άποψη, μπορείτε να καταλάβετε ότι υπάρχουν πολλές, πολλές εξαρτήσεις. Ναι, υπάρχει ο εθισμός στα ναρκωτικά, αλλά υπάρχει επίσης η εξάρτηση στον καταναλωτισμό, υπάρχει ο εθισμός στο σεξ, στο διαδίκτυο, στο shopping, στο φαγητό. Οι Βουδιστές έχουν αυτή την ιδέα των πεινασμένων φαντασμάτων, τα πεινασμένα φαντάσματα είναι αυτά τα πλάσματα με τις μεγάλες κενές κοιλιές, και λιπόσαρκους μικρούς λαιμούς και μικροσκοπικά στόματα, έτσι ώστε ποτέ να μην μπορούν να φάνε αρκετά, δεν μπορούν ποτέ να καλύψουν αυτό το εσωτερικό κενό. Και είμαστε όλοι πεινασμένοι φαντάσματα σε αυτή την κοινωνία, όλοι μας έχουμε αυτό το κενό και έτσι πολλοί από εμάς προσπαθούμε να καλύψουμε αυτό το κενό από τα έξω, και ο εθισμός είναι τα πάντα για την προσπάθεια του να καλύψουμε αυτό το εσωτερικό κενό από τα έξω.

Τώρα, αν θέλετε να θέσετε το ερώτημα γιατί οι άνθρωποι έχουν (ψυχολογικό) πόνο, δεν πρέπει να εξετάσετε τη γενετική τους, θα πρέπει να εξετάσετε τη ζωή τους. Και στην περίπτωση των ασθενών μου, τους πολύ εξαρτημένους ασθενείς μου, είναι πολύ σαφές το γιατί έχουν πόνο. Επειδή έχουν κακοποιηθεί καθ' όλη την ζωή τους, άρχισαν τη ζωή ως κακοποιημένα παιδιά. Όλες οι γυναίκες με τις οποίες έχω εργαστεί σε ένα χρονικό διάστημα δώδεκα χρόνων, εκατοντάδες, όλες είχαν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση ως παιδιά. Και οι άνδρες είχαν τραυματιστεί επίσης. Οι άνδρες είχαν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση, παραμέληση, σωματική κακοποίηση, εγκατάλειψη και συναισθηματικό πόνο ξανά και ξανά. Και γι 'αυτό ο πόνος. Και υπάρχει και κάτι άλλο εδώ: ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Ο ίδιος ο ανθρώπινος εγκέφαλος αναπτύσσει μια αλληλεπίδραση με το περιβάλλον - δεν είναι μόνο γενετικά προγραμματισμένος. Το είδος του περιβάλλοντος που θα έχει ένα παιδί πραγματικά θα διαμορφώσει την ανάπτυξη του εγκεφάλου.

Τώρα, μπορώ να σας πω για δύο πειράματα με ποντίκια. Παίρνετε ένα μικρό ποντίκι και βάζετε φαγητό στο στόμα του και αυτό θα το φάει και θα το απολαύσει και θα το καταπιεί, αλλά αν βάλετε το φαγητό κάτω μερικές ίντσες μακριά από την μύτη του, δεν θα κινηθεί για να το φάει, και πραγματικά θα πεθάνει από την πείνα αντί να φάει. Γιατί; Επειδή, γενετικά, ακύρωσαν τους υποδοχείς για μια χημική ουσία του εγκεφάλου που ονομάζεται ντοπαμίνη. Η ντοπαμίνη είναι το χημικό για την ενθάρρυνση και το κίνητρο. Η ντοπαμίνη ρέει όποτε έχουμε κίνητρα, είμαστε συγκινημένοι, αισθανόμαστε σημαντικοί, έντονοι, περίεργοι για κάτι, όποτε αναζητούμε τροφή ή σεξουαλικό σύντροφο. Χωρίς την ντοπαμίνη, δεν έχουμε κανένα κίνητρο. Τώρα, τι νομίζετε ότι παίρνει ο εξαρτημένος; Όταν ο εξαρτημένος κάνει χρήση κοκαΐνης, όταν ο εθισμένος κάνει χρήση crystal meth ή σχεδόν οποιοδήποτε ναρκωτικό, δέχονται ένα χτύπημα ντοπαμίνης στον εγκέφαλό τους (που αλλιώς δεν θα είχαν) και το ερώτημα είναι: τι συνέβη αρχικά στους εγκεφάλους τους; Επειδή είναι μύθος πως τα ναρκωτικά είναι εθιστικά. Τα ναρκωτικά δεν είναι από μόνα τους εθιστικά, επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι που δοκιμάζουν τα περισσότερα ναρκωτικά ποτέ δεν εθίζονται. Έτσι, το ερώτημα είναι: γιατί μερικοί άνθρωποι είναι ευάλωτοι στο να εθιστούν; Ακριβώς όπως τα τρόφιμα δεν είναι εθιστικά, αλλά για μερικούς ανθρώπους είναι, τα ψώνια δεν είναι εθιστικά, αλλά για μερικούς ανθρώπους είναι, η τηλεόραση δεν είναι εθιστική, αλλά για μερικούς ανθρώπους είναι. Έτσι, το ερώτημα είναι: γιατί αυτή η ευαισθησία; Υπάρχει και ένα άλλο μικρό πείραμα με ποντίκια, όπου ποντίκια βρέφη, αν χωριστούν από τις μητέρες τους, δεν θα κλάψουν για αυτές. Τώρα, τι θα σήμαινε αυτό στην άγρια φύση; Αυτό σημαίνει ότι θα πέθαιναν. Επειδή μόνο η μητέρα προστατεύει τη ζωή του παιδιού και τρέφει το παιδί. Και γιατί γινόταν αυτό; Επειδή γενετικά ακύρωσαν τους υποδοχείς, τις θέσεις για την χημική δέσμευση στον εγκέφαλο για τις ενδορφίνες, και οι ενδορφίνες είναι έμφυτες, περίπου σαν την μορφίνη ουσίες, οι ενδορφίνες είναι τα φυσικά παυσίπονα μας. Τώρα... αυτό που κάνουν επίσης οι ενδορφίνες, κάνουν δυνατή την εμπειρία της αγάπης, καθιστούν δυνατή την εμπειρία σύνδεσης με το γονέα και την σύνδεση του γονέα με το παιδί. Οπότε αυτά τα μικρά ποντίκια χωρίς υποδοχείς ενδορφινών στον εγκέφαλό τους, φυσικά, θα δεν ζητήσουν τις μητέρες τους. Με άλλα λόγια, ο εθισμός σε αυτά τα ναρκωτικά και φυσικά της ηρωίνης και της μορφίνης, αυτό που κάνουν, είναι οτι δρουν στο σύστημα ενδορφινών, για αυτό και λειτουργούν.

Και έτσι, το ερώτημα είναι: τι συμβαίνει στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη αυτές τις χημικές ουσίες από τα έξω; Λοιπόν, αυτό που τους συμβαίνει είναι πως όταν κακοποιούνται ως τα παιδιά, αυτά τα κυκλώματα δεν αναπτύσσονται. Όταν δεν έχετε την αγάπη και τη σύνδεση στη ζωή σας, όταν είστε πολύ, πολύ μικρά, τότε αυτά τα σημαντικά κυκλώματα του εγκεφάλου απλά δεν αναπτύσσονται σωστά. Και υπό συνθήκες της κακοποίησης, τα πράγματα απλά δεν αναπτύσσονται σωστά και οι εγκέφαλοι τότε είναι ευαίσθητοι όταν κάνουν ναρκωτικά. Τώρα αισθάνονται φυσιολογικά, τώρα αισθάνονται ανακούφιση από τον πόνο, τώρα αισθάνονται αγάπη. Και όπως μια ασθενής μου είπε, "όταν έκανα πρώτη φορά ηρωίνη ένιωσα σαν μια ζεστή μαλακή αγκαλιά, ακριβώς όπως μια μητέρα αγκαλιάζει το μωρό της." Τώρα, είχα την ίδια κενότητα, όχι στον ίδιο βαθμό με τους ασθενείς μου. Αυτό που συνέβη σε μένα είναι ότι εγώ γεννήθηκα στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας το 1944 σε εβραϊκούς γονείς λίγο πριν οι Γερμανοί καταλάβουν την Ουγγαρία και ξέρετε τι συνέβη στους Εβραίους της Ανατολικής Ευρώπης και ήμουν δύο μηνών όταν ο γερμανικός στρατός κινήθηκε σε Βουδαπέστη. Και την επόμενη μέρα, η μητέρα μου τηλεφώνησε στο παιδίατρο και είπε, "θα μπορούσατε να έρθετε να δείτε τον Γκάμπορ γιατί κλαίει όλη την ώρα." Και ο παιδίατρος είπε, «Και βέβαια θα έρθω να τον δω, αλλά πρέπει να σας πω, όλα τα εβραϊκά μωρά μου κλαίνε." Τώρα, για ποιο λόγο; Τι γνωρίζουν τα μωρά για τον Χίτλερ ή την γενοκτονία ή τον πόλεμο; Τίποτα. Αυτό που είχαμε καταλαβαίναμε ήταν οι πιέσεις και οι τρόμοι και η κατάθλιψη της μητέρας μας, και αυτό πραγματικά διαμορφώνει τον εγκέφαλο του παιδιού. Και φυσικά, αυτό που συμβαίνει τότε είναι ότι παίρνω το μήνυμα ότι ο κόσμος δεν με θέλει, γιατί αν η μητέρα μου δεν είναι ευχαριστημένη γύρω μου, τότε δεν πρέπει να με θέλει. Γιατί έγινα εργασιομανής αργότερα; Διότι, αν δεν με θέλουν, τουλάχιστον πρόκειται να με χρειαστούν. Και θα γίνω ένας σημαντικός γιατρός και πρόκειται να χρειαστούν και με αυτόν τον τρόπο μπορώ να επανορθώσω για την αρχική αίσθηση του ότι δεν με ήθελαν. Και τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι εργάζομαι όλη την ώρα, και όταν δεν εργάζομαι, καταναλώνομαι στο να αγοράζουν μουσική. Τι μήνυμα παίρνουν τα παιδιά μου; Τα παιδιά μου παίρνουν το ίδιο μήνυμα του ότι δεν τα θέλουν. Και με αυτόν τον τρόπο το περνάμε, περνάμε το τραύμα και περνάμε τον πόνο, ασυνείδητα, από τη μια γενιά στην επόμενη. Έτσι, προφανώς, υπάρχουν πολλοί, πολλοί τρόποι για να καλυφθεί αυτό το κενό, και για κάθε άτομο, υπάρχει ένας διαφορετικός τρόπος της πλήρωσης του κενού, αλλά το κενό πηγαίνει πάντα πίσω σε αυτό που δεν μας δόθηκε όταν ήμασταν πολύ μικροί, σε αυτό που δεν μας δόθηκε όταν ήμασταν πολύ μικροί.

Και εξετάζουμε τον τοξικομανή και λέμε στον τοξικομανή, «πώς μπορείς να το κάνεις αυτό, στον εαυτό σου; πώς μπορείς να κάνεις ένεση αυτήν την απαίσια ουσία στο σώμα σου που μπορεί να σε σκοτώσει;" Αλλά κοιτάξτε τι κάνουμε στη γη. Της κάνουμε ένεση όλα τα τοξικά στην ατμόσφαιρα και τους ωκεανούς και το περιβάλλον που μας σκοτώνουν, τα οποία σκοτώνουν τη γη. Τώρα ποιός εθισμός είναι σημαντικότερος; Η εξάρτηση από το πετρέλαιο; Ή, απο τον καταναλωτισμό; Που προκαλείται η μεγαλύτερη ζημιά; Και όμως κρίνουμε τους τοξικομανής γιατί πραγματικά βλέπουμε ότι είναι σαν κι εμάς και εμείς δεν το θέλουμε, τους λέμε, "είστε διαφορετικοί από εμάς, είστε χειρότεροι από ότι είμαστε εμείς."

Στο αεροπλάνο για Σάο Πάολο και Ρίο ντε Τζανέιρο, διάβαζα τους New York Times, στις 9 Ιουνίου, και υπήρχε ένα άρθρο σχετικά με έναν άνδρα που ονομαζόταν Nisio Gomes, ηγέτη του λαού Γκουαρανί στον Αμαζόνιο ο οποίος σκοτώθηκε τον περασμένο Νοέμβριο, ίσως να έχετε ακούσει γι 'αυτόν. Και σκοτώθηκε επειδή προστάτευε το λαό του από τους "μεγάλους αγρότες" και τις εταιρείες που καταλαμβάνουν το τροπικό δάσος και καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον των ιθαγενών Ινδιάνων ανθρώπων εδώ στη Βραζιλία. Και μπορώ να σας πω ότι ερχόμενος από τον Καναδά, το ίδιο πράγμα συνέβη εκεί πέρα. Και πολλοί από τους ασθενείς μου είναι στην πραγματικότητα πρωτογενείς Ινδιάνοι, ιθαγενείς Ινδιάνοι στον Καναδά και είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένοι. Αποτελούν ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού, αλλά αποτελούν ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων στη φυλακή, των ανθρώπων που είναι εξαρτημένοι, των ανθρώπων που είναι ψυχικά ασθενείς, των άνθρωποι που αυτοκτονούν. Γιατί; Επειδή τους πήραν τα εδάφη τους, και επειδή σκοτωνόντουσαν και αποτελούσαν αντικείμενα κατάχρησης για γενιές και γενιές.

Αλλά το ερώτημα που κάνω, αν μπορείτε να καταλάβετε τον πόνο αυτών των ιθαγενών και το πώς αυτή η ταλαιπωρία τους κάνει να αναζητούν ανακούφιση από τον πόνο στις εξαρτήσεις τους, τι γίνεται με τους ανθρώπους που το διαιωνίζουν; Σε τι είναι εθισμένοι αυτοί; Λοιπόν είναι εθισμένοι στην εξουσία, είναι εθισμένοι στον πλούτο, είναι εθισμένοι στο να αποκτούν. Θέλουν να κάνουν τον εαυτό τους μεγαλύτερο. Και όταν προσπάθησα να κατανοήσω τον εθισμό στην εξουσία, εξέτασα μερικούς από τις πιο ισχυρούς ανθρώπους στην ιστορία. Εξέτασα τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Ναπολέοντα, τον Χίτλερ, τον Τζένγκις Χαν, τον Στάλιν. Είναι πολύ ενδιαφέρον, εάν κοιτάξει κανείς αυτούς τους ανθρώπους, πρώτα απ όλα γιατί χρειάζονταν δύναμη τόσο πολύ; Το ενδιαφέρον είναι ότι, σωματικά ήταν όλοι πολύ μικροί άνθρωποι, στο μέγεθος μου ή μικρότεροι, στην πραγματικότητα μικρότεροι. Προέρχονταν από ξένους, δεν ήταν μέρος του κύριου πληθυσμού. Ο Στάλιν ήταν Γεωργιανός, δεν ήταν Ρώσος, ο Ναπολέων ήταν από την Κορσική, όχι από την Γαλλία, ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Μακεδόνας και όχι Έλληνας, (στμ: προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ίσως να θέλατε να ελέγξετε τον χάρτη του βασιλείου της Μακεδονίας, το 336 π.Χ., την χρονιά που ο Μέγας Αλέξανδρος, στα 13 του, έγινε βασιλιάς.), και ο Χίτλερ ήταν Αυστριακός και όχι Γερμανός. Έτσι, υπήρχε μια πραγματική αίσθηση ανασφάλειας και κατωτερότητας. Και χρειάζονταν δύναμη για να αισθάνονται καλά με τον εαυτό τους, για να κάνουν τον εαυτό τους μεγαλύτερο, και για να πάρουν αυτήν την εξουσία, ήταν πρόθυμοι να κάνουν πολέμους και να σκοτώσουν πολλούς ανθρώπους μόνο και μόνο για να διατηρήσουν αυτήν την εξουσία. Δεν λέω ότι μόνο οι σωματικά μικροί άνθρωποι μπορεί να είναι πεινασμένοι για δύναμη, αλλά είναι ενδιαφέρον να βλέπουμε αυτά τα παραδείγματα. Επειδή η δύναμη, ο εθισμός στην εξουσία, είναι πάντα σχετικός με το κενό που προσπαθούμε να γεμίσουμε από τα έξω. Και ο Ναπολέων, ακόμα και στην εξορία στην νήσο της Αγίας Ελένης αφού έχασε τη δύναμή του, έλεγε, "Αγαπώ την δύναμη, αγαπώ την δύναμη." Δεν μπορούσε να σκεφτεί τον εαυτό του χωρίς εξουσία, δεν είχε καμία αίσθηση του εαυτού του, χωρίς να είναι ισχυρός εξωτερικά. Και αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον, όταν το συγκρίνουμε με ανθρώπους σαν τον Βούδα ή τον Ιησού. Διότι αν κοιτάξει κανείς τις ιστορίες για τον Ιησού και τον Βούδα, και οι δύο τους είχαν μπει στον πειρασμό από το διάβολο και ένα από τα πράγματα που τους προσφέρει ο διάβολος είναι δύναμη, επίγεια δύναμη, και οι δύο είπαν όχι. Γιατί είπαν όχι; Είπαν όχι επειδή έχουν τη δύναμη μέσα τους, από τον εαυτό τους, δεν την χρειάζονται από τα έξω. Και οι δύο λένε όχι επειδή δεν θέλουν να ελέγξουν τους ανθρώπους, θέλουν να διδάξουν τους ανθρώπους. Θέλουν να διδάξουν τους ανθρώπους με το παράδειγμα και με μαλακά λόγια, με τη σοφία και όχι με τη βία. Έτσι, αρνούνται την δύναμη και είναι πολύ ενδιαφέρον το τι λένε για αυτό. Ο Ιησούς λέει ότι η δύναμη και η πραγματικότητα δεν είναι έξω από τον εαυτό σας αλλά στο εσωτερικό. Λέει ότι το βασίλειο του θεού είναι μέσα μας. Και ο Βούδας, πριν πεθάνει, και ενώ οι μοναχοί θρηνούσαν και κλαίγανε και ήταν όλοι αναστατωμένοι, λέει, «μη με θρηνείτε και μη με λατρεύετε, βρείτε ένα φανάρι μέσα σας, γίνετε ένα φανάρι προς τον εαυτό σας, βρείτε ένα εσωτερικό φως."

Και έτσι, όπως εξετάζουμε αυτόν τον δύσκολο κόσμο με την απώλεια του περιβάλλοντος και την υπερθέρμανση του πλανήτη και τις λεηλασίες στους ωκεανούς, ας μην περιμένουμε απο τους ανθρώπους στην εξουσία να αλλάξουν τα πράγματα. Επειδή οι άνθρωποι που βρίσκονται στην εξουσία, φοβάμαι να πω, είναι πολύ συχνά μερικοί από τους πιο άδειους ανθρώπους στον κόσμο και δεν πρόκειται να αλλάξουν τα πράγματα για εμάς. Πρέπει να βρούμε αυτό το φως μέσα μας, πρέπει να βρούμε το φως μεταξύ των κοινοτήτων και με τη δική μας σοφία και τη δημιουργικότητά μας. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους ανθρώπους στην εξουσία για να κάνει τα πράγματα καλύτερα για μας, επειδή δεν πρόκειται ποτέ να το κάνουν, όχι εκτός αν τους αναγκάσουμε. Τώρα, λένε ότι η ανθρώπινη φύση είναι ανταγωνιστική, ότι η ανθρώπινη φύση είναι επιθετική, ότι η ανθρώπινη φύση είναι εγωιστική - είναι ακριβώς το αντίθετο, η ανθρώπινη φύση είναι στην πραγματικότητα συνεργατική, η ανθρώπινη φύση είναι πραγματικά γενναιόδωρη, η ανθρώπινη φύση στην πραγματικότητα σκέπτεται σαν σύνολο. Αυτό που βλέπουμε εδώ σε αυτό το συνέδριο με ανθρώπους που μοιράζονται πληροφορίες, άτομα που λαμβάνουν πληροφορίες, άνθρωπους δεσμευμένους σε ένα καλύτερο κόσμο, αυτό είναι πραγματικά ανθρώπινη φύση. Και αυτό που σας λέω είναι, πως αν βρείτε αυτό το φως μέσα σας, αν βρείτε τη δική σας φύση, θα συμπεριφερόμαστε καλύτερα στους εαυτούς μας και θα συμπεριφερόμαστε καλύτερα στη φύση. Σας ευχαριστώ.

Πηγή: Gabor Maté - The Power of Addiction and The Addiction of Power

Read More

Η παιδεία των ελεύθερων πολιτών

Το "παιδομάζωμα" στη σύγχρονη εκδοχή του ονομάζεται δημόσια εκπαίδευση...

Αν υπάρχει μία λύση για όλα τα προβλήματα (κοινωνικά, οικονομικά, πολιτισμικά, περιβαλλοντικά κ.α.) που αντιμετωπίζουμε ως ανθρωπότητα και έθνος, τότε αυτή είναι σίγουρα η παιδεία. Όχι όμως αυτή η παιδεία που όλοι γνωρίζουμε...

Αυτό που αποκαλούμε σήμερα δημόσια εκπαίδευση, από τα γενοφάσκια του, δεν ήταν τίποτε άλλο από έναν καλοφτιαγμένο μηχανισμό βιομηχανικής παραγωγής υπηκόων για τα μεγαλοαφεντικά του πλανήτη.

Η ουσιαστική παιδεία έχει ως αφετηρία την Πλατωνική ρήση "χρή τον ελεύθερον ελευθέρως μανθάνειν" (ο ελεύθερος πρέπει να μαθαίνει ελεύθερα) και έχει σκοπό την απελευθέρωση των απεριόριστων δυνατοτήτων του ανθρώπου.

Και αυτή η παιδεία υπάρχει σήμερα, στα "δημοκρατικά σχολεία", είναι όμως μόνο για ελάχιστα, πολύ προνομιούχα παιδιά. Τα βίντεο του εξαιρετικού LeftLibertarian (http://www.youtube.com/user/TheLeftLibertarian/videos) είναι πραγματικά συγκλονιστικά, γιατί μας δείχνουν αυτό που θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι, όχι μόνο τα σχολεία, αλλά ο κόσμος μας γενικότερα...

και το δευτερο μέρος:

Read More

Η Πιο Συγκλονιστική Ομιλία Που Θα Ακούσετε Ποτέ

Ομιλία του Gary Yourofsky στις 07/08/2010 στο πανεπιστήμιο GA Tech. της Georg. Μια εξαιρετική ομιλία που καταρρίπτει όλους τους μύθους υπέρ της χρήσης ζωικών προϊόντων. Ο Gary θα γεμίσει το μυάλο σας με ενδιαφέρον στοιχεία, και θα σας βοηθήσει να κάνετε ηθικές επιλογές για μια υγιείς καρδιά και ψυχή. Το χαρισματικό του στυλ είναι μοναδικό - απαραίτητη θέαση για όσους νοιάζονται για τα ζώα ή επιθυμούν να κάνουν τον κόσμο έναν καλύτερο τόπο.

Και εδώ είναι το δεύτερο μέρος του βίντεο, με αγγλικούς υπότιτλους.

Read More

«Άντε γαμήσου» (ταινία μικρού μήκους)

Μια ταινια μικρου μηκους στην οποια λέγονται ολες οι αληθειες για το "Σήμερα" οπως είναι.. χωρίς μαλακίες..

Read More

La Rage - Keny Arkana (Η οργή)

Η οργή του λαού. (Χ4)

Read More

Τι είναι η κυβέρνηση

Read More

ΞΥΠΝΑ

Read More

Ο ενσυναισθητικός πολιτισμός

Τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν γίνει μερικές πολύ ενδιαφέρουσες εξελίξεις στην εξελικτική βιολογία, την νευρο-γνωστική επιστήμη (ψυχομετρική?), την παιδική ανάπτυξη και την έρευνα σε πολλούς άλλους τομείς, που αρχίζουν να αμφισβητούν αυτά τα μακροχρόνια "γνωρίσματα" που είχαμε για την ανθρώπινη φύση και την έννοια της ανθρώπινης διαδρομής μέχρι τώρα.

Αλλά υπάρχει και ένα άλλο πλαίσιο αναφοράς που εμφανίζεται στις επιστήμες, που είναι αρκετά ενδιαφέρον και αμφισβητεί πραγματικά αυτές τις παραδοχές και με αυτό, τα ίδια τα θεσμικά όργανα που έχουμε δημιουργήσει με βάση αυτές τις παραδοχές, τα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μας, τις επιχειρηματικές πρακτικές μας, τα κυβερνητικά ιδρυμάτα κ.λ.π.

Επιτρέψτε μου να σας μεταφέρω πίσω στο αρχές της δεκαετίας του ενενήντα, σε ένα φαινομενικά βαρετό μικρό εργαστήριο στην Πάρμα της Ιταλίας, οπου οι επιστήμονες είχαν μια συσκευή σάρωσης του εγκεφάλου τύπου MRI συνδεδεμένο σε έναν πίθηκο, και ενώ ο πίθηκος προσπαθούσε να ανοίξει ένα καρύδι ήθελαν να δουν πώς οι νευρώνες θα έπαιρναν μπρός.

Και έτσι λοιπόν ο πίθηκος προσπαθεί να ανοίξει το καρύδι και παίρνουν μπροστά οι νευρώνες και εντελώς τυχαία -και έτσι γίνεται η επιστήμη μερικές φορές- ένας άνθρωπος μπήκε στο εργαστήριο, και δεν ξέρω αν ήταν από λάθος, ήταν πεινασμένος, είδε τα καρύδια, πήρε ένα και προσπάθησε να το ανοίξει, και ο πίθηκος ήταν εντελώς σοκαρισμένος διότι "ποιός στο καλό είναι αυτός ο εισβολέας στο εργαστήριο" και δεν κινήθηκε καθόλου, μόνο κοίταξε αυτόν τον άνθρωπο να προσπαθεί να ανοίξει το καρύδι όπως είχε κάνει ο ίδιος μερικά δευτερόλεπτα νωρίτερα και στη συνέχεια οι επιστήμονες κοίταξαν στον σαρωτή του εγκεφάλου του, και ακριβώς οι ίδιοι νευρώνες φωτίζονταν όταν παρατηρούσε τον άνθρωπο να ανοίγει το καρύδι και όταν ο πίθηκος άνοιγε το καρύδι.

Οι επιστήμονες δεν είχαν ιδέα για το τι είναι αυτό και νόμιζαν οτι το M.R.I., οτι η μηχανή τέλος πάντων είχε χαλάσει.

Το λοιπόν μετά άρχισαν να βάζουν μηχανές σάρωσης του εγκεφάλου MRI και σε άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά, ειδικά σε χιμπατζήδες με μεγάλο εγκεφαλικό φλοιό, και στη συνέχεια πήγαν και στον άνθρωπο και αυτό που βρήκαν ξανά και ξανά είναι κάτι που ονομάζονται νευρώνες-κάτοπτρα και βασικά σημαίνει ότι είμαστε συνδεδεμένοι, μερικά από τα πρωτεύοντα θηλαστικά, όλοι οι άνθρωποι, υποψιαζόμαστε και οι ελέφαντες, δεν είμαστε σίγουροι για τα δελφίνια και τα σκυλιά, έχουμε μόλις αρχίσει άλλωστε, αλλά όλοι οι άνθρωποι είναι συνδεδεμένοι με νευρώνες-κάτοπτρα, έτσι ώστε αν εγώ παρατηρώ εσάς, τον θυμό σας, την απογοήτευσή σας, την αίσθηση της απόρριψης σας, την χαρά σας, ότι κι αν είναι αυτό, και αν μπορώ να αισθανθώ αυτό που κάνετε, οι ίδιοι νευρώνες θα ανάψουν σε μένα σαν να έχω ο ίδιος αυτή την εμπειρία.

Τώρα, αυτό δεν είναι κάτι ασυνήθιστο, όλοι ξέρουμε οτι αν μια αράχνη ανεβαίνει το χέρι κάποιου και αν εγώ παρατηρώ την αράχνη να ανεβαίνει στο χέρι σας σας θα νιώσω μια ανατριχιαστική αίσθηση, το παίρνουμε αυτό ως δεδομένο, αλλά είμαστε πραγματικά συνδεδεμένοι ωστε να βιώσουμε την κατάσταση του άλλου λες και την βιώνουμε οι ίδιοι.

Οι νευρώνες-κάτοπτρα είναι απλά η αρχή, μόλις τώρα αρχίζει μια ολόκληρη σειρά έρευνας που συμβαίνει στην νευροψυχολογία, στην έρευνα του εγκεφάλου και στην παιδική ανάπτυξη που προτείνει-υπονοεί ότι είμαστε στην πραγματικότητα συνδεδεμένοι, όχι για την επιθετικότητα, τη βία, την ιδιοτέλεια και για το προσωπικό όφελος, αλλα είμαστε στην πραγματικότητα συνδεδεμένοι για την κοινωνικότητα, την προσήλωση (ή την αφοσίωση), την στοργή, την συντροφιά, και ότι η ανώτερη ώθηση-ανάγκη είναι η ανάγκη να ανήκεις κάπου. Είναι ώθηση για ενσυναίσθηση.

Τι είναι η ενσυναίσθηση... είναι πολύ περίπλοκο, όταν είναι τα μωρά στο βρεφοκομείο και ένα μωρό αρχίζει να κλαίει, τα άλλα μωρά θα κλαίνε σαν απάντηση. Απλά δεν ξέρουν γιατί! Αυτό λέγεται ενσυναίσθηση στο stress. Είναι χτισμένο στη βιολογία τους.

Περίπου δυόμισι ετών κάθε παιδί μπορεί να αρχίσει να αναγνωρίζει τον εαυτό του στον καθρέφτη, και τότε αρχίζει να ωριμάζει η ενσυναίσθηση σαν πολιτιστικό φαινόμενο. Απο την στιγμή που μπορούν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους τότε ξέρουν ότι όταν παρατηρούν κάποιον άλλον να αισθάνεται κάτι, ξέρουν ότι αν νιώθουν κάτι, είναι επειδή το νιώθουν επειδή κάποιος άλλος το έχει, ότι είναι δύο ξεχωριστά πράγματα.

Η ατομικότητα πηγαίνει μαζί με την ανάπτυξη της ενσυναίσθησης, και όσο αυξάνεται η ατομικότητα αυξάνεται και η ανάπτυξη της ενσυναίσθησης.

Περίπου οκτώ ετών ένα παιδί μαθαίνει για τη γέννηση και το θάνατο, μαθαίνει απο που ήρθε, ότι έχει μονάχα μια ζωή, ότι η ζωή είναι εύθραυστη και τρωτή, και οτι μια μέρα θα πεθάνει. Αυτή είναι η αρχή ενός υπαρξιακού ταξιδιού, διότι όταν ένα παιδί μαθαίνει για τη γέννηση και το θάνατο και για την μία και μοναδική ζωή, συνειδητοποιούν πόσο εύθραυστη και ευάλωτη είναι η ζωή.  Είναι πολύ δύσκολο να είσαι ζωντανός σε αυτόν τον πλανήτη, είτε είσαι άνθρωπος είτε μια αλεπού που κάνει βόλτες στο δάσος.

Και όταν ένα παιδί μαθαίνει ότι η ζωή είναι εύθραυστη και ευάλωτη και οτι κάθε στιγμή είναι πολύτιμη, και ότι όλοι έχουν τη δική τους μοναδική ιστορία, αυτά επιτρέπουν σε ένα παιδί, στη συνέχεια, να βιώσει τα δεινά του άλλου με τον ίδιο τρόπο που, ένα άλλο πρόσωπο - ή θα μπορούσε να είναι ένα άλλο πλάσμα, - έχει μία και μόνο ζωή. Είναι δύσκολο να είσαι ζωντανός και οι πιθανότητες δεν πάνε πάντα καλά.

Έτσι, εάν σκέφτεστε για τις στιγμές που συμπάσχουμε μεταξύ μας ή με ένα άλλο πλάσμα είναι πάντα γιατί νιώσαμε τον αγώνα τους, έχουμε τον θάνατο, την ενσυναίσθηση, και την γιορτή της ζωής και δείχνουμε την αλληλεγγύη μας με την συμπόνια μας.

Η ενσυναίσθηση είναι το αντίθετο της ουτοπίας. Δεν υπάρχει εμπάθεια στον παράδεισο, σας το εγγυώμαι εγώ, πριν να πάτε εκεί. Δεν υπάρχει εμπάθεια εκει πέρα, επειδή δεν υπάρχει θνησιμότητα. Δεν υπάρχει ενσυναίσθηση στην ουτοπία, επειδή δεν υπάρχει δυστυχία. Η ενσυναίσθηση στηρίζεται στην αναγνώριση του θανάτου και στην γιορτή της ζωής, στην ανάγκη του ένός για τον άλλον στο να αναπτύσσονται και να υπάρχουν. Βασίζεται στις αδυναμίες μας και στις ατέλειες μας.

Οπότε αν μιλάμε για την οικοδόμηση ενός συναισθηματικού πολιτισμού, δεν μιλάμε για ουτοπία, μιλάμε για την ικανότητα των ανθρώπων να δείξουμε την αλληλεγγύη όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και στα άλλα πλάσματα της ζωής μας που έχουν μία και μόνη ζωή σε αυτόν το μικρό πλανήτη.

Είμαστε οι homo-empathicus και ιδού το ερώτημα:

Γνωρίζουμε ότι η συνείδηση αλλάζει στην πάροδο του χρόνου. Ο τρόπος που ο εγκέφαλος μας είναι συνδεδεμένος σήμερα δεν είναι ο ίδιος τρόπος σύνδεσης ενός μεσαιωνικού εγκεφάλου, και η καλωδίωση του εγκεφάλου των δύο δεν είναι η ίδια με την η καλωδίωση κάποιου που ζούσε διακόσιες τριάντα χιλιάδες χρόνια πριν.
(Σ.τ.μ. με την ευκαιρία είχα γράψει ένα σχετικό κείμενο για την συνδεσμολογία του ανθρώπινου εγκέφαλου εδώ)

Και έτσι το ερώτημα που έθεσα στην αρχή αυτής της μελέτης πριν από έξι χρόνια είναι το: Πώς αλλάζει η συνείδηση με την πάροδο του χρόνου?

Γιατί θέλω να φανταστώ την παρακάτω πρόταση: Είναι δυνατόν ότι εμείς, τα ανθρώπινα όντα, που είμαστε συνδεδεμένα με τους συναισθηματισμούς και τις αγωνίες μας, είναι δυνατό, θα μπορούσαμε να επεκτείνουμε πραγματικά την ενσυναίσθηση μας σε ολόκληρη την ανθρώπινη φυλή, σαν μία εκτεταμένη οικογένεια, και μετά για τα συναδελφικά μας πλάσματα, ως μέρος μιας επαναστατικής οικογένειας, και μετά στην βιόσφαιρα που αποτελεί κοινή μας κοινότητα? Αν είναι δυνατόν να το φανταστούμε αυτό τότε μπορεί να είμαστε σε θέση να σώσουμε το είδος μας και να σώσουμε τον πλανήτη μας.

Και αν σας πω απόψε οτι μου είναι αδύνατο να το φανταστώ αυτό, τότε δεν βλέπω το πώς θα τα καταφέρουμε.

Η ενσυναίσθηση είναι το αόρατο χέρι, η ενσυναίσθηση είναι αυτό που μας επιτρέπει να απλώσουμε την ευαισθησία μας σε κάποιον άλλον ωστε όλοι μαζί έτσι ώστε να μπορούμε να γίνουμε ευρύτερες κοινωνικές μονάδες. Το να συμπάσχουμε είναι το να είμαστε πολιτισμένοι και το να είμαστε πολιτισμένοι είναι το να συμπάσχουμε.

Ενώ η επικοινωνία της κοινωνίας του κυνηγού-τροφοσυλλέκτη μπορούσε να επεκταθεί μόνο στην τοπική φυλή και στην απόσταση της φωνής, και ο καθένας πάνω στο παραδίπλα βουνό ήταν ο "άγνωστος" και έτσι η ενσυναίσθηση επεκτεινόταν μόνο στους δεσμούς του αίματος, όταν μεταφερθήκαμε στον μεγάλο υδραυλικό αγροτικό πολιτισμό, το σενάριο αυτό μας επέτρεψε να επεκτείνουμε αυτό το κεντρικό νευρικό σύστημα και να "εξολοθρεύσουμε" περισσότερο χρόνο και χώρο, φέρνοντας πιο κοντά τους ανθρώπους.

Οπότε η διαφοροποίηση των κλιμάκων και η αύξηση της μοναδικότητας μας όχι μόνο οδήγησε σε θεολογικές συνειδήσεις, αλλά η ενσυναίσθηση τώρα επεκτείνεται σε μια νέα μυθοπλασία, και αυτό ήταν οτι πέραν του να συνδέεται ο ένας με δεσμούς αίματος ενός άλλου ατόμου, αποφυλετιστήκαμε και αρχίσαμε τις σχέσεις με βάση τους θρησκευτικούς δεσμούς. Oπότε έχουμε μια νέα μυθοπλασία, οι Εβραίοι άρχισαν να βλέπουν όλους τους άλλους Εβραίους ως εκτεταμένη οικογένεια και συνέπασχαν με τους άλλους Εβραίους, οι Χριστιανοί ξεκίνησαν να βλέπουν όλους τους άλλους Χριστιανούς ως εκτεταμένη οικογένεια και συνέπασχαν με τους άλλους χριστιανούς, και με τους μουσουλμάνους το ίδιο κ.λ.π.

Οπότε φτάσαμε στον δέκατο ένατο αιώνα, την βιομηχανική επανάσταση και επεκτείνουμε τις αγορές σήμερα σε μεγαλύτερες περιοχές περιλαμβάνοντας την φαντασία του έθνους-κράτους, και ξαφνικά όλοι οι Βρετανοί ξεκίνησαν να βλέπουν άλλους στην Μεγάλη Βρετανία ως εκτεταμένη οικογένεια, και οι Γερμανοί άρχισαν να βλέπουν τους άλλους Γερμανούς ως εκτεταμένη οικογένεια, και οι Αμερικανοί το ίδιο με τους Αμερικάνους. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως η Γερμανία, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως η Γαλλία, αυτά είναι φαντασίες, αλλά μας επιτρέπουν να επεκταθούμε ως οικογένεια, ώστε να μπορούμε να έχουμε πίστη και ταυτότητες με βάση τις νέες σύνθετες επαναστάσεις της επικοινωνίας και της ενέργειας που έχουμε ωστε να "εξολοθρεύουμε" χρόνο και χώρο.

Αλλά, αν έχουμε περάσει από την ενσυναίσθηση απο τους δεσμούς αίματος, στην ενσυναίσθηση στις θρησκευτικές ενώσεις, στην ενσυναίσθηση με βάση την εθνική ταυτότητα, είναι πραγματικά τόσο μεγάλο άλμα να φανταστούμε οτι η νέα τεχνολογία μας επιτρέπει να συνδέσουμε την ενσυναίσθηση μας σε όλη την ανθρώπινη φυλή, σε μια βιόσφαιρα? Για ποιον λόγο να σταματήσουμε στην ταυτότητα του έθνους-κράτους και να έχουμε μόνο ιδεολογικούς συναισθηματισμούς ή θεολογικούς συναισθηματισμούς ή φυλετικούς η αίματος με τους άλλους?

Έχουμε την τεχνολογία που μας επιτρέπει να επεκτείνουμε αυτό το κεντρικό νευρικό σύστημα και να σκεφτούμε οτι όλοι είμαστε απο τα σπλάχνα μας μια οικογένεια, όχι μόνο πνευματικά. Όταν ο σεισμός που έπληξε την Αϊτή και στη συνέχεια την Χιλή - αλλα ιδιέταιρα την Αϊτή - μέσα σε μια ώρα βούιζαν τα twitter, και σε κανα δίωρο μέσω βίντεο κινητού τηλεφώνου ανέβαιναν βίντεο στο youtube και μέσα σε τρεις ώρες ολόκληρη η ανθρώπινη φυλή ήταν σε ένα συναισθηματικό αγκάλιασμα για την παροχή βοήθειας στην Αϊτή.

Αν είμασταν, όπως οι πεφωτισμένοι μας φιλόσοφοι προτείνουν, υλιστές, ιδιοτελείς, ωφελιμιστές, και μας ευχαριστούσε η προσωπική μας ασφάλεια αυτό δεν θα μπορούσε να εξηγήσει την αντίδραση στην Αϊτή.


Προφανώς εκατόν εβδομήντα πέντε χιλιάδες χρόνια πριν στο rift valley της Αφρικής υπήρχαν περίπου δέκα χιλιάδες ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι που περπατούσαν στα λιβάδια, οι πρόγονοί μας. Οι γενετιστές βρήκαν μία γυναικεία βάση δεδομένων, μια γραμμή βάσης δεδομένων που προφανώς τα γονίδια της περάσαν σε όλους σε αυτόν τον χώρο, οι άλλες κυρίες προφανώς δεν τα κατάφεραν. Και γίνεται ακόμα πιο παράξενο, εντόπισαν επίσης ένα μόνο αρσενικό - μια γραμμή βάσης δεδομένων για τους γενετιστές - που αποκαλέστηκε το Y-χρωμόσωμα Αδάμ - προφανώς κάποιος αρκετά ισχυρός άντρας - που τα γονίδια του πέρασαν του καθενός άλλου σε αυτόν τον χώρο.

Οπότε ιδού τα νέα: έξι κόμμα οκτώ δισεκατομμύρια άνθρωποι (7 δις πλέον) σε διαφορετικά επίπεδα συνείδησης: θεολογική, ιδεολογική, ψυχολογική, δραματουργική, όλοι αγωνίζονται μεταξύ τους με διαφορετικές ιδέες για τον κόσμο και μαντέψτε, όλοι προήλθαν από δύο άτομα. Η Βίβλος είχε ένα δίκιο εδώ, θα μπορούσαμε να προερχόμαστε απο πολλούς, αλλά το θέμα είναι οτι πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σαν μια εκτεταμένη οικογένεια, πρέπει να διευρύνουμε την αίσθηση της ταυτότητάς μας. Δεν χάνουμε τις προηγούμενες ταυτότητες μας όπως την εθνική η τις θρησκευτικές ταυτοτήτες ή ακόμη και τους δεσμούς αίματος, αλλά επεκτείνουμε την ταυτότητά μας, έτσι μπορούμε να σκεφτούμε όλη την ανθρώπινης φυλή σαν φίλους συνταξιδιώτες, και υπάρχουν και άλλα πλάσματα εδώ, ως μέρος της επαναστατικής μας οικογένειας στην κοινότητα της βιόσφαιρας μας.

Πρέπει να ξανασκεφτούμε το ανθρώπινο πλαίσιο και αν είμαστε πραγματικά homo-empathicus τότε θα πρέπει να αναδείξουμε αυτήν την φύση που έχουμε βαθειά μέσα μας, καθώς αν δεν βγει και έχει κατασταλεί από το πως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, απο το εκπαιδευτικό σύστημα, την επιχειρηματική πρακτική μας, την κυβέρνηση, τότε ξεκινούν οι δευτερογενείς ωθήσεις: ο ναρκισσισμός, ο υλισμός, η βία και η επιθετικότητα.

Αν θα μπορούσαμε να έχουμε μια συνολική συζήτηση ας ξεκινήσει απο εδώ, από τον Βρετανικό βασιλικό σύλλογο για τις Τέχνες (http://www.thersa.org/), μιας και προφανώς αυτό κάνουν εκεί, να αρχίσουμε να επανεξετάζουμε την ανθρώπινη φύση, να να αναδείξουμε τη δική μας συναισθηματική κοινωνικότητα, έτσι ώστε να μπορούμε να επανεξετάσουμε τους θεσμούς της κοινωνίας και να προετοιμάσουμε το έδαφος για έναν ενσυναισθητικό πολιτισμό.

Πηγή το παρακάτω βίντεο:

Read More

Η καταιγίδα μας

Read More

ACTA - τι είναι?

Read More

Περι περιβάλλοντος

Μερικές φορές δεν χρειάζονται πολλά λόγια, η εικόνα η ίδια τα λέει όλα. Απλώς... απλώς δείτε τι κάνουμε. Δείτε τι καταστρέφουμε. Να χέσω οικονομίες, ηθικούς κώδικες, θρησκείες, θεσμούς, δόγματα και λοιπές παπαριες. Απλά κοιτάξτε πόσο απολίτιστοι είμαστε ακόμα.

"Βλέπετε, δεν είμαι απο αυτούς τους τύπους που ανησυχούν για τα πάντα. Τα έχετε δεί αυτά τα τυπάκια? Έχει γεμίσει ο τόπος. Γυροφέρνουν όλη μέρα, κάθε λεπτό της ώρας και ανησυχούν ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Ανησυχούν για τον αέρα, το νερό και το χώμα. Για τα εντομοκτόνα, τα πρόσθετα στα φαγητά και τις καρκινογόνες ουσίες. Για το ραδόνιο και τον αμίαντο. Ανησυχούν για την σωτηρία των ειδών που είναι υπό εξαφάνιση. Να σας πω κάτι για τα είδη υπό εξαφάνιση, εντάξει? Η διάσωση των απειλούμενων ειδών είναι απλά μια επιπλέον αλαζονική προσπάθεια των ανθρώπων να ελέγξουν την φύση. Είναι μια αλαζονική παρέμβαση. Είναι αυτό που μας έμπλεξε εξ αρχής. Δεν το καταλαβαίνει κανείς αυτό? (Μας έμπλεξε) Η παρέμβαση στην φύση! Παραπάνω (πολύ παραπάνω) από το 90% όλων των ειδών που έζησαν στον πλανήτη έχουν χαθεί. Έχουν εξαλειφθεί. Δεν τα σκοτώσαμε όλα, απλά εξαφανίστηκαν! Αυτό κάνει η φύση. Στις μέρες μας εξαφανίζονται με ρυθμό 25 την ημέρα, και εννοώ ανεξάρτητα από την δική μας συμπεριφορά. Ασχέτως των δικών μας ενεργειών στον πλανήτη 25 είδη που είναι σήμερα εδώ αύριο θα χαθούν. Αφήστε τα να φύγουν με το κεφάλι ψηλά. Αφήστε ήσυχη την φύση. Δεν έχουμε κάνει αρκετά?

Είμαστε αυτάρεσκοι, είμαστε αυτάρεσκοι, όλοι πάνε να σώσουν κάτι τώρα. Ας σώσουμε τα δέντρα, τι μέλισσες, τις φάλαινες, τα σαλιγκάρια... Και η υπέρτατη αλαζονεία απ'όλες: ΣΩΣΤΕ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ. ΤΙ? ΜΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΠΛΑΚΑ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΜΑΛΑΚΕΣ? ΣΩΣΤΕ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ? Εδώ δεν ξέρουμε ούτε καν τους εαυτούς μας να φροντίζουμε ακόμα. Δεν έχουμε μάθει να νοιαζόμαστε ο ένας στον άλλο. Και θα πάμε να σώσουμε τον κωλοπλανήτη? Βαρέθηκα με αυτές τις μπούρδες. Βαρέθηκα με αυτήν την γαμημένη "μέρα της Γης". Βαρέθηκα αυτούς τους φαρισαίους περιβαλλοντολόγους. Βαρέθηκα με αυτούς τους λευκούς φιλελεύθερους αστούς που νομίζουν το μόνο στραβό σε αυτόν τον πλανήτη είναι οτι δεν έχουμε αρκετά ποδηλατοδρόμια. (Βαρέθηκα) Τα άτομα που προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο ασφαλή και καθαρό για τα Volvo τους. Άλλωστε, παρ'όλα αυτά, δεκάρα τσακιστή δεν δίνουν οι περιβαλλοντολόγοι για τον πλανήτη. Δεν τους ενδιαφέρει ο πλανήτης. Ούτε κατά διάνοια δεν τους νοιάζει. Ξέρετε τι τους ενδιαφέρει? Ένα καθαρό μέρος για να ζουν, η δική τους κατοικία. Ανησυχούν μήπως μελλοντικά ενοχληθούν προσωπικά. Το στενόμυαλο και σκοταδιστικό ενδιαφέρον τους δεν με εντυπωσιάζει.

Άλλωστε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τον πλανήτη. Ο πλανήτης είναι μια χαρά. Οι άνθρωποι την έχουν γαμήσει! Έχει διαφορά! Οι άνθρωποι την έχουν γαμήσει! Σε σύγκριση με τους ανθρώπους ο πλανήτης τα πάει μια χαρά! Ο πλανήτης υπάρχει για 4 με 4.5 δισεκατομμύρια χρόνια. Εντάξει? Έχει κάνει κανένας την αριθμητική? 4.5 δισεκατομμύρια χρόνια. Εμείς πόσο είμαστε εδώ, εκατό χιλιάδες? Ίσως διακόσιες χιλιάδες χρόνια? Ίσως. Η βαριά μας βιομηχανία είναι κάτι παραπάνω από διακόσια χρόνια. Διακόσια χρόνια (200.000) σε σύγκριση με τα 4.5 δισεκατομμύρια χρόνια. (4.500.000.000) Και έχουμε την έπαρση να θεωρούμε πως είμαστε απειλή? Ότι θέτουμε σε κίνδυνο αυτήν την όμορφη γαλαζοπράσινη μικρή μπάλα που περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο? Ο πλανήτης έχει αντέξει πολλά χειρότερα από εμάς. Έχει περάσει σεισμούς, ηφαίστεια, τεκτονικές πλάκες, μετακίνηση ηπείρων, ηλιακές εκλάμψεις, ηλιακές κηλίδες, μαγνητικές θύελλες, την μαγνητική αντιστροφή των πόλων, εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια από βομβαρδισμούς κομητών αστεροειδών και μετεωριτών, κάθε λογής διάβρωση, κοσμικές ακτίνες, παγκόσμιες πυρκαγιές, παγκόσμιες πλημμύρες, επαναλαμβανόμενες περιόδους παγετώνων και εμείς νομίζουμε πως μερικά αλουμινόκουτα και μερικές πλαστικές σακούλες θα κάνουν την διαφορά? Ο πλανήτης δεν θα πάει πουθενά. Εμείς θα πάμε. Φεύγουμε. Φεύγουμε!

Μαζέψτε τα μπογαλάκια σας παίδες, φεύγουμε μακριά. Και χωρίς να αφήσουμε πολλά ίχνη - δόξα τω Θεό γι'αυτό. Ίσως λίγη πολυστερίνη, ίσως λίγη πολυστερίνη. Ο πλανήτης θα μείνει εδώ και εμείς θα έχουμε φύγει προ πολλού. Σαν μια ακόμα λάθος μετάλλαξη, ακόμα ένα άλλο βιολογικό λάθος, ένα εξελικτικό αδιέξοδο. Ο πλανήτης θα μας τινάξει όλους σαν τους ψύλλους, μια επιδερμική ενόχληση. Αν θες να μάθεις πως τα πάει ο πλανήτης ρώτα αυτούς στην Πομπηία που έμειναν κόκκαλο από την ηφαιστειακή στάχτη. "Πως τα πάει ο πλανήτης?" Αν θέλεις να μάθεις αν ο πλανήτης είναι εντάξει ρώτα αυτούς στο Μεξικό και στην Αρμενία ή σε εκατοντάδες άλλα μέρη που καταπλακώθηκαν από χιλιάδες τόνους ηφαιστειακών συντριμμιών αν αισθάνονται πως είναι μεγάλη απειλή για τον πλανήτη αυτήν την εβδομάδα. Ρώτα αυτούς πάλι στο Κιλαγουέα της Χαβάης που έφτιαξαν τα σπίτια τους δίπλα σε ένα ενεργό ηφαίστειο και μετά απορούν γιατί περνάει η λάβα απο το σαλόνι τους (!)

Ο πλανήτης θα είναι εδώ για πολύ μα πάρα πολύ καιρό αφότου έχουμε φύγει και θα αυτοθεραπευθεί και θα αυτοκαθαριστεί επειδή αυτό είναι που κάνει. Είναι ένα σύστημα που αυτοδιορθώνεται. Ο αέρας και το νερό θα γιάνουν το χώμα θα ανανεωθεί. Και αν αληθεύει πως το πλαστικό δεν διασπάται τότε ο πλανήτης θα ενσωματώσει το πλαστικό σε μια νέα δημιουργία, στο Γη συν πλαστικό. Η Γη δεν μεροληπτεί σε εμάς για το πλαστικό. Το πλαστικό προήλθε από την Γη. Η Γη πιθανόν να βλέπει το πλαστικό σαν ένα ακόμα παιδί της. Ίσως να είναι ο μοναδικός λόγος που η Γη μας γέννησε εξ αρχής. Ήθελε το πλαστικό για την πάρτη της! Δεν ήξερε πως να το φτιάξει και μας χρειάστηκε. Μπορεί να'ναι η απάντηση στο παλιό μας φιλοσοφικο ερώτημα γιατί είμαστε εδώ. Για το πλαστικό ρε κόπανοι! Λοιπόν το πλαστικό έγινε. Την δουλειά μας την κάναμε. Ώρα να φεύγουμε σιγά σιγά και πιστεύω πως αυτό ήδη ξεκίνησε, έτσι?

Για να'μαι δίκαιος ο πλανήτης πιθανόν να μας βλέπει σαν μια μέτρια απειλή - κάτι προς αντιμετώπιση. Και είμαι σίγουρος ότι ο πλανήτης θα αμυνθεί. Όπως κάποιος μεγάλος οργανισμός όπως μια κυψέλη ή μια αποικία μυρμηγκιών μπορούν να αντιτάξουν μια άμυνα έτσι είμαι σίγουρος πως και ο πλανήτης κάτι θα σκεφτεί. Τι θα κάνατε αν είσασταν ο πλανήτης προκειμένου να αμυνθείτε σε αυτό το ενοχλητικό και φασαριόζικο είδος; Για να δούμε. Για να δούμε οι ιοί, οι ιοί δεν είναι καθόλου άσχημα. Φαίνονται ευάλωτοι στους ιούς. Οι ιοί ξέρουν κόλπα - πάντα μεταλλάσσονται σχηματίζοντας νέα κολπάκια όποτε εξελίσσεται ένα εμβόλιο. Ίσως ένας πρώτος ιός θα μπορούσε να προσβάλλει το ανοσοποιητικό σύστημα αυτών των πλασμάτων. Ίσως ένας ανθρώπινος ανοσοανεπαρκής ιός να τους έκανε τρωτούς σε κάθε είδους αρρώστια και μόλυνση. Ίσως και να μεταδιδόταν σεξουαλικά μειώνοντας την επιθυμία της αναπαραγωγής!

Λοιπόν, δεν είναι και άσχημα.

Ακόμα είναι αρχή και μπορώ να κάνω όνειρα, έτσι? Δεν ανησυχώ να φροντίσω αυτά τα μικροπλάσματα, για τις μέλισσες, τα δέντρα, τις φάλαινες, τα σαλιγκάρια. Νομίζω πως είμαστε ένα κομμάτι μια μεγαλύτερης σοφίας που ποτέ δεν θα καταλάβουμε. Ένα ανώτερο σύστημα. Πείτε το όπως θέλετε. Ξέρετε πως το λέω εγώ? Το μεγάλο ηλεκτρόνιο. Το μεγάλο ηλεκτρόνιο. Δεν τιμωρεί, δεν αμείβει, δεν κρίνει. Απλά υπάρχει όπως και εμείς, για λίγο."

George Carlin, απο την παράσταση Jammin in new York (1992)

Απλά αυτό. Είμαστε μέρος της φύσης. Δεν είμαστε χαζό είδος - αντιθέτως, πιθανότατα είμαστε το πιο έξυπνο εδώ γύρω. Φερόμαστε όμως παράλογα. Αν μάθουμε ποτέ να αξιοποιούμε αυτό το πράγμα ανάμεσα στα αυτιά μας θα πάμε πραγματικά σε άλλο επίπεδο. Για τον περιόρισμένο χρόνο που θα είμαστε εδώ -γιατί ακόμα και σαν είδος αν καταφέρουμε και επιβιώσουμε για πολύ καιρό ακόμα, οι ζωές του καθένα μας ξεχωριστά είναι γύρω στα 80 χρόνια - καλά θα ήταν να πηγαίνουμε με με τα νερά της φύσης, τουλάχιστον μέχρι να μάθουμε να την αξιοποιούμε χωρίς να την χαλάμε. Και όταν λέμε χαλάμε εννοώ να την καθιστούμε μη βιώσιμη για την ύπαρξη μας πάνω σε αυτήν. Αυτό σημαίνει χαλάμε την φύση, την χαλάμε για μας!

Read More

Αυτοκτονία (του Bobby Gaylor)

Τα ζώα δεν έχουν επιλογή.
Αν δεν είναι ευχαριστημένα με τη θέση τους στον κόσμο... κακό για αυτά.
Πρέπει να ζήσουν τη ζωή που τους έχει δοθεί.
Οι άνθρωποι, από την άλλη πλευρά, δεν χρειάζεται.
Έχουμε μια επιλογή.
Αν δεν σας αρέσει η θέση σας στον κόσμο, μπορείτε να κατεβείτε οποιαδήποτε στιγμή θέλετε.
Αυτοκτονία. Αυτό είναι.
Δεν σας αρέσει ο τρόπος ζωής που πηγαίνει η ζωή σας,
δεν σας αρέσει ο τρόπος που υπάρχετε στον κόσμο,
οτιδήποτε γύρω σας, μπορείτε να αναχωρήσετε οποιαδήποτε στιγμή θέλετε.
Στα ζώα δεν επιτρέπεται αυτή τη σκέψη
Και πιστέψτε με, αν μπορούσαν, θα τη χρησιμοποιούσαν.
Θα υπήρχαν πολλά σκυλιά και γάτες, τα οποία ανήκουν σε μαλάκες
που ζουν σε πύργους, που θα πηδάγαν άνετα από τα παράθυρα.
Ζέβρες ... ακόμη κι αν είχαν ελάχιστα αυτή τη σκέψη
θα ρίχναν μια ματιά στο εαυτό τους και θα λέγαν, "Τι στο καλό γίνεται!
Άκου εκεί, να είσαι ασπρόμαυρος σε ένα πράσινο και καφέ κόσμο ... αυτό είναι χάλια.
Πάω να βουτήξω στο ποτάμι ....
Δεν έχω και αντίχειρα ωστε να χρησημοποιήσω ένα όπλο ή να κρατήσω ένα μαχαίρι
ή να ανοίξετω ένα βαζάκι χάπια.
Πάω να βουτήξω στο στόμα του επόμενου λιονταριού.
Γιατί μπαίνω καν στον κόπο?"
Οι πίθηκοι έχουν τον αντίχειρα
οπότε θα μπορούσαν να κάνουν πάνω-κάτω ακριβώς τον ίδιο που κάνουμε κι εμείς.
Υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που λένε,
"Ω, μα είναι ενάντια στο νόμο". (ναι είναι)
Λοιπόν, είναι μόνο ενάντια στο νόμο, εάν το κάνετε χάλια και σας πιάσουν.
Άλλοι άνθρωποι λένε, "Ω, μα θα έπρεπε να τους σώσουμε".
Ναι, αλλά ξέρετε κάτι?
Δεν θέλουν όλοι να σωθούν.
Δεν θα έπρεπε όλοι να σωθούν.
Και ποιοι είμαστε εμείς για να τους αναγκάσουμε να σκεφτούν με τον τρόπο μας?
Θέλω να πω, δεν είναι ότι μία από τις χαρές του να είσαι άνθρωπος?
Η ελευθερία της επιλογής?
Και εντάξει, δεν είναι και τόσο χάλια τελικά.
Δεν σας λέω "Αυτοκτονήστε".
Αν είναι να είστε ηλίθιοι και να το κάνετε ούτως ή άλλως,

δεν θα είναι εξ αιτίας μου.
Υπάρχει πολλά καλά που θα μπορούσαν να γίνουν από αυτό.
Υπάρχουν και λίγα κακά.

Μερικά από τα πράγματα:
Μια επιπλέον θέση εργασίας θα ανοίξει...
Ένα επιπλέον διαμέρισμα θα είναι διαθέσιμο...
Θα υπάρχει περισσότερος αέρας για μένα...
Λένε ότι υπάρχουν δύο γυναίκες για κάθε άντρα - εάν είστε άνδρας, θα υπάρξουν τέσσερις κοπέλες για μένα...
Θα υπάρξουν περισσότερες βότκες Ketel One για μένα...
Θα υπάρχει ένας ηλίθιος λιγότερος στην ουρά στην τράπεζα που πηγαίνει μέχρι το ταμείο χωρίς τα γαμώχαρτα του συμπληρωμένα...
Δεν θα χρειαστεί ποτέ να πάω στο κατάστημα για να αγοράσω τα αγαπημένα μου πατατάκια με Αλάτι & Ξύδι
και να έχω τον υπάλληλο να με δείχνει και να πεί, "Μόλις αγόρασαν το τελευταίο"...
Δεν θα βοηθούσατε να αλλάξει η υπογραφή της McDonald's σε "Εκατό δισεκατομμύρια πελάτες εξυπηρετημένοι"...
Ποτέ δεν θα πάθαίνατε AIDS...
Δεν θα χρειάζόταν να ανησυχείτε για τις θερμίδες ποτέ...
Τέλος τα, "Έι, κάνει αυτό με έκανε να φαίνομαι χοντρός?"...
Θα υπάρχει ένας λιγότερος ρυπογόνος ανθρώπος εκεί έξω...
Δεν θα χρειαζόταν να ανακυκλώνετε...
Θα υπήρχε ένα λιγότερο αυτοκίνητο στο δρόμο...
Θα υπάρξουν περισσότερα RingDings (σοκολατένια μπισκότα) για μένα ...
Τουλάχιστον πενήντα κοτόπουλα θα γλίτώναν την ζωή τους...
Τα δάχτυλά σας δεν θα γίνουν ποτέ κόκκινα από τα φιστίκια...
Δεν θα σας αναγκάζουν να επισκεφθείτε τους παππούδες σας τις Κυριακές πια...
Τέλος η εκκλησία...
Θα λέτε, "Έ, Κόσμε - Φίλα μου τον κώλο !"...
Τέλος τα υγρά όνειρα με τα supermodels (πλέον πορνοστάρ)...
Τέλος και ο Barry Manilow... Τουλάχιστον για μερικά χρόνια...
Το να αναρωτιέστε "Είμαι αποτυχημένος?" θα πλέον είναι ένα πράγμα του παρελθόντος...
Πείτε αντίο στα άθλια δώρα Χριστουγέννων από θείες και θείους ...
Δεν θα έχετε να υποφέρετε για την επανένωση των Motley Crue...
Γάμα και την χρήση οδοντικού νήματος και το βούρτσισμα...
Ποτέ δεν θα χάσετε τον ύπνο σας για καμια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη...
Αντίο, ακμή...
Το να ανησυχείτε αν ταιριάζετε με τους άλλους ή όχι δεν θα είναι στο μυαλό σας ...
Τα λέμε άλλη φορά εργασία για το σπίτι...
Ποτέ δεν θα πρέπει να πάω να δω άλλη μια ταινία από τους δημιουργούς του South Park (μα τι λέει?)...
Τέλος το σχολείο για πάντα....
Δεν θα πληρώνετε πλέον τους λογαριασμούς...
Δεν θα χρειάζεται να κάνετε μικροδουλειές ...

Βέβαια δεν θα μπορείτε να κυνηγάτε φρύνους με την χορτοκοπτική μηχανή...
Θα χάσετε επίσης τις πατάτες των McDonald's...
Τον Bugs Bunny...
Το εκπληκτικό ηλεκτρίζον αίσθημα που ξεχύνεται στο σώμα σας όταν φιλάτε κάποιον για πρώτη φορά...
Δεν θα είστε σε θέση να παρακολουθήσετε τις κομμένες σκηνές του Jaws...
Τα γλυκά...
Το να ζείτε πάνω από το έδαφος...
Την κρούστα της πουτίγκας...
Θα χάσετε την βιασύνη του να πάρετε το πρώτο σας διαμέρισμα...
Να φτάσετε στο σημείο στη ζωή σας, όπου μπορείτε να το πείτε στους γονείς σας:
"Παράτα με! Πάω να κάνω τα δικά μου λάθη, εσύ έκανες τα δικά σου"...
Θα χάσετε το sex - θα χάσετε το να το σκέφτεστε, θα χάσετε το να το ψάχνετε,
το να κάνετε σεξ με τον εαυτό σας, το να κάνετε σεξ με έναν σύντροφο,
το να έχετε σεξουαλικές σχέσεις με πολλούς συντρόφους...
Τέλος και οι νύχτες του καλοκαιριού που φαίνονται να κρατάνε για πάντα...
Roller Coaster....
Να ονομάζετε το παιδί σας το όνομα που πάντα θέλατε...
Να κάνετε το κάτι διαφορετικό στον κόσμο...
Θα χάσετε την εμπειρία και την ευχαρίστηση των παραισθησιογόνων...
Το να βλέπεις τη γυναίκα του γείτονα σου να αλλάζει ρούχα με τα παράθυρα της ανοιχτα...
Μια ολόκληρη ζωή αυνανισμού...
Να παρακολουθείτε την αγαπημένη σας ομάδα να σαρώνει τη σεζόν...
Μουσική, θα σας λείψει σίγουρα η μουσική...
Το να προσπαθείτε να μπείτε μέσα στο σπίτι σας μεθυσμένος - τρεις ώρες μετά την απαγόρευση της κυκλοφορίας σας...
Θα χάσετε τη φλόγα και τη δόξα των πυροτεχνημάτων της 4ης Ιουλίου...
Η γεύση του Captain Crunch...
Αν είστε αγόρι, θα χάσετε το συναίσθημα της πρώτης φοράς που ακουμπάτε το πουκάμισο ενός κοριτσιού...
Αν είστε κορίτσι, το συναίσθημα της πρώτης φοράς που ακουμπάτε το παντελόνι ενός αγοριού ...
Θα χάσετε το αγαπημένο σας παλτό...
Βάφλες με σαντιγύ και φράουλες...
Το να νικάτε τους φίλους σας σε βιντεοπαιχνίδια...
Δεν θα είστε εκεί γύρω για να δείτε το σχήμα και το χρώμα των νέων marshmallow των Lucky Charms...
Θα χάσετε το συναίσθημα που παίρνετε όταν αναπολείτε πρώτη σας αγάπη - τριάντα χρόνια μετά το γεγονός...
Η χαρά του δούναι και λαβείν τα Χριστούγεννα...
Γυμνισμός...
Το να μαστουρώνετε, να διαβάζετε Green Eggs & Ham, και τρώτε σαν άλογο που ξεχύθηκε στον αχυρώνα...
Ιπτάμενα αυτοκίνητα...

Έι, γεννηθήκατε, τελειώστε αυτό που ξεκινήσατε!

Read More

Δεν μπορείς να αποδείξεις την ανυπαρξία - James Randi

ένα επίκαιρο μάθημα λογικής απο τον James Randi.

Read More

Αλυσιδωτή καλοσύνη

Αλυσιδωτή καλοσύνη η kindness boomerang αν θέλετε. Η κάμερα ακολουθεί τις καλές πράξεις διαφόρων ανθρώπων, μέχρι να καταλήξουν σε αυτόν που έδωσε το έναυσμα για την δημιουργία της μεγάλης αλυσίδας.

Πηγή: Life Vest Inside - Kindness Boomerang - "One Day"
επίσης υπάρχει και στο videoman.gr το οποίο έχει αρκετά αξιόλογα βίντεο - τροφή για σκέψη.

Read More

Εγχειρίδιο οδηγιών για τη Ζωή

 

Η περιγραφή του βίντεο λέει: "Ένα βίντεο απο την Qualia Soup για τη θρησκεία, και την αποδοχή της διαφορετικής πίστης του καθενός." Προσωπικά δεν πιστεύω πως είναι μόνο για την θρησκεία.. το βίντεο είναι ένα αριστούργημα !! και φυσικά δε μιλάει μόνο για τη θρησκεία ή το ρατσισμό !πραγματεύεται το δύσκολο ζήτημα της διαφορετικότητας, της αποχής από τη μάζα, του να είσαι ο εαυτός σου.. τα ντουλάπια (εντός του βίντεο) δεν είναι παρά οι επιταγές της κοινωνίας, σε κάθε τομέα.. οι γονείς και ο περίγυρος είναι οι φορείς της επιβεβλημένης κοινής γνώμης, οι παραμορφωτικοί καθρέφτες που θέλουν να εμποδίσουν καθετί διαφορετικό και μη τυποποιημένο. Αν μη τι άλλο είναι πολύ καλή τροφή για σκέψη.

Read More

Η μελαγχολία του αναρχικού

Είναι ένα όμορφο πράγμα το να βρίσκεις τον εαυτό σου σε μια κατάσταση όπου σε αφήνει ήσυχο ένα κράτος που θεωρείς τρελό, και δολοφονικό. Η στιγμή της προσωπικής χειραφέτησης όπου κάποιος δεν συμβάλλει πλέον άμεσα μέσω της φορολογίας του εισοδήματος, (ανεργία) είναι πανέμορφη. 

Αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο, είναι οι ήσυχες και ήρεμες στιγμές, όπου είμαστε σε θέση να ενεργούμε παράλληλα με τις πεποιθήσεις μας.
 
Μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται είναι να πούμε ευγενικά στο άλλο άτομο:  
"Ειλικρινά λυπάμαι για την παρεξήγηση, αλλά δεν μπορώ να ακολουθήσω αυτούς τους κανόνες. Είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος.".
 
Είμαστε τυχεροί στο δυτικό κόσμο, στο ότι μπορούμε να εκφράσουμε όποιες ιδέες θέλουμε, και επίσης να υποφέρουμε από τις συνέπειες - επειδή σε ορισμένες περιπτώσεις, το μόνο μέρος για ένα τίμιο άτομο σε αυτήν την κοινωνία της βαρβαρότητας, είναι η φυλακή.
 
Ποτέ μην τους αφήσεις να σε πείσουν ότι το παράδειγμα "τους" είναι το "σωστό"  
- αυτό είναι κάτι που το συνθέτει ο καθένας στην πορεία.

Υπάρχουν πολλά πράγματα που άλλοι άνθρωποι μπορεί να ζητήσουν από μένα, αλλά αν αυτό το κάτι είναι στο κεφάλι μου παράνομο, ή ξεπερασμένο, θα πω όχι - η ζωή μου είναι δική μου - μπορεί να στραφείτε με σωματικά ή ψυχολογικά βίαιες πράξεις εναντίον μου, αλλά θα παραμείνω σταθερός στις πεποιθήσεις μου - είμαι αυτό που είμαι, το ίδιο και εσείς - μην μου επιβάλλεστε, και να μην επιβάλλεστε σε άλλους.

Σε έναν κόσμο όπου οι καλοί άνθρωποι πεθαίνουν σαν τα σκυλιά και οι γυναίκες είναι συχνά θύματα βιασμού και καταπίεσης, αγωνιζόμαστε για έναν καλό αγώνα, αυτόν της αποδοκιμασίας, αυτόν της άμεσης δράσης.

Στο χρόνο που σας πήρε να διαβάσετε αυτό το κείμενο 21 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τη φτώχεια και από ασθένειες σχετικές με την πείνα.
 
Η Αστυνομία της Αγάπης καλεί για μια πιο αργή ζωή, και μια επιστροφή στη φύση.
Μόνο σε μια κοινωνία ίσων, χωρίς ηγέτες και καμία ιεραρχία, είναι δυνατόν να υπάρξει η αληθινή αγάπη.

Η Αναρχία είναι Αγάπη

Το κομμάτι στο βίντεο που ακολουθεί είναι η διασκευή του "Asleep" των The Smiths απο την Emily Browning, επιβραδυνόμενο κατά 21%, είναι η ίδια αναλογία μεταξύ του οξυγόνου σε σχέση με τα άλλα αέρια που αναπνέουμε.

Τα λόγια είναι από την περιγραφή του ίδιου βίντεο, (εκτός απο ένα κομμάτι που παρέλειψα επίτηδες) και υποθέτω είναι πνευματική ιδιοκτησία του Charlie Veitch, ενός ατόμου που εκτιμώ απεριόριστα και με έχει επηρεάσει πολύ. Η Αστυνομία της Αγάπης (γνωστή και ως Love Police) είναι επίσης ιδέα του.

Read More